*Ἐννέα χρόνια συμπληρώνονται τήν 1η Ἰουλίου ἀπό τήν ἐκδημία – μετάβαση «ἀπό τῆς γῆς εἰς τά ἄνω» τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα Ἰωσήφ τοῦ Βατοπαιδινοῦ.

Σέ πολλά συναξάρια διαβάζουμε καί αὐτό· «ἐάν θέλετε νά μέ καλεῖτε πατέρα, μιμηθεῖτε τό βῖο καί τίς πράξεις μου».

Ἐάν ὅμως δέν μποροῦμε νά τον μιμηθοῦμε, τουλάχιστον ἄς θυμηθοῦμε τούς λόγους παρακλήσεως καί ἀγάπης, τίς συμβουλές, τούς κόπους, τίς προσπάθειες, τήν ἀνοχή καί ἀπέραντη ὑπομονή του καί κυρίως «τά σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν» καί τήν φιλανθρωπία του, τό σεβασμό τῆς ἐλευθερίας καί τῆς προσωπικότητας τοῦ καθενός μας στό δρόμο πρός τήν θέωση καί τή μεταμόρφωσή μας.

Ἀπό τά γραπτά καί προφορικά κείμενα, καθώς καί τά γράμματά του πού ἄφησε σέ πνευματικά του παιδιά, ἄς μελετήσουμε μερικά χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα πού δείχνουν τήν ἀρχοντιά καί τό μεγαλεῖο τῆς πατρικῆς του καρδιᾶς, τά σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν του καί τό μέγεθος τῶν πατρικῶν του κόλπων πού μέ περισσή ἀγάπη ὅλα τά χωροῦσε.

ΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ – ΛΟΓΟΙ ΑΓΑΠΗΣ

→ “Πανάγαθε Δέσποτα, πού δέν βδελύχθηκες τήν πτωχεία μας, ἀλλά τήν φόρεσες ὑποστατικά καί κατέβηκες ὄχι μέχρις ἐμᾶς ἀλλά μέχρις καί αὐτοῦ τοῦ Ἅδη γιά νά μᾶς ἀνασύρεις ἀπ’ ἐκεῖ. Μετάδωσε, Πανάγαθε, καί σέ μᾶς τά ἰδιώματα τῆς παναγάπης σου καί ἐξόρισε ἀπό μέσα μας, τή μοχθηρή κακία πού σφήνωσε μέσα μας ὁ ἐχθρός.”

→ Κάθε σταυρός ἔχει καί τήν ἀνάστασή του, ὅπως κάθε χειμώνας τήν ἄνοιξη. Ἄν ὅμως αὐτά εἶναι προοίμια, πόσα θά εἶναι τά ἐπερχόμενα;

→ Ἡ διασπασμένη προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου μεταπτωτικά, δημιουργεῖ τίς διαιρέσεις καί τή διάσταση. Ἐδῶ εἶναι ἡ φιλοσοφία· νά βαστάζεις τίς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων καί ὄχι νά τούς κρίνεις. Δέν ἔχει σχέση ποιός εἶναι καί τί πιστεύει· τοῦ χρειάζεται ἀνοχή καί μακροθυμία.

→ Οἱ πειρασμοί δέν νυστάζουν, οὔτε κουράζονται! Ἄν καί πάντα εἶναι ὠφέλιμοι, στή φύση τους ὅμως εἶναι βαρεῖς καί κοπιαστικοί. Μόνον ὅταν ἀνοίξουν τά μάτια τῆς ψυχῆς μέ τή φιλοπονία καί τό ταπεινό φρόνημα, γίνονται κατά κάποιο τρόπο, ὑποφερτοί, ἀκόμα καί ἐπιθυμητοί.

→ Ἄν κάναμε χρήση τῆς αὐτομεμψίας ἴσως βρίσκαμε ὠφέλεια, γιατί τίποτε δέν γίνεται χωρίς Θεό.

→ Καύσωνας, καύσωνας στήν οἰκουμένη, ἐσωτερικός καί ἐξωτερικός, ἠθικός καί φυσικός. Ὁ πανάγαθος Κύριός μας, γιά νά δείξει συνέπεια στίς ἀνθρώπινες διαθέσεις ἀνάγκασε τά στοιχεῖα τῆς φύσης νά συμμορφωθοῦν μέ τίς προθέσεις τῶν ἀνθρώπων.

→ Εἶναι καί τό γενικό κακό, ἡ αὔξηση τῶν πειρασμῶν στίς δύσκολες μέρες μας, καί παντοῦ ἀκούγονται κραυγές ἀπελπισίας. Εὐχόμαστε, ἀλλά γιά ποιόν πρῶτα καί πόσο, ἀπό ποῦ καί πότε; Ὁ Θεός ἄς ἐλεήσει ὅλους μας.

→ Πρόσεχε, ἀγωνίζου, πίστευε καί προσεύχου. Δύσκολες μέρες ἔρχονται καί ὁ Θεός νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ὀργή «τῶν ἐρχομένων νά πειράξουν τούς κατοικοῦντας ἐπί τῆς γῆς».

→ Τό μεγάλο τραῦμα στό σύγχρονο ἄνθρωπο εἶναι τοῦτο· ἔχασε τή πίστη του, σάν βάση καί ἀρχή. Καί καμιά μορφή θεραπείας δέν τόν ὠφελεῖ!

→ Ὅλα ρυθμίζονται μέ τήν καρτερία καί τήν ὑπομονή. Τό νόημα τοῦ σταυροῦ ὅσο οἱ ἄνθρωποι τό ξεχνοῦν, τόσο αὐξάνει καί γενικεύεται τό κακό, μέ τίς διάφορες πιέσεις πού φυσικά καί τεχνητά συμβαίνουν. Μακάριος ὅποιος ἐπαγρυπνεῖ καί προσεύχεται.

→ Γιά τούς πειρασμούς τί θά ποῦμε; Ἄραγε γιά ποιούς, τούς παρόντες ἤ τούς ἐρχόμενους;
Οἱ παρόντες εἴτε πέρασαν εἴτε ἀκόμα δροῦν, εἶναι ἠπιότεροι ἀπό τούς ἐπερχόμενους καί ἑπομένως πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε, ὅτι μᾶς εἶναι ἀπαραίτητη ἑτοιμασία μεγαλύτερη ἀπ’ αὐτή πού ὡς τώρα γνωρίζαμε.

→ Βρισκόμαστε στήν περίοδο πού οἱ Πατέρες πρόβλεψαν ὅτι, «θά πειρασθοῦν οἱ κατοικοῦντες στή γῆ». Ὅλα τείνουν στό νά ἀγαπήσουμε τό Χριστό καί νά συνειδητοποιήσουμε τό νόημα τοῦ Σταυροῦ πού εἰδικά στίς μέρες μας ἔχει ἰδιαίτερο λόγο.

→ Τα ἀνθρώπινα, ὅλα, τρέπονται καί ἀλλοιώνονται καί μεταποιοῦνται, καί μεῖς παραμένουμε οἱ ἴδιοι καί πολλές φορές μας… φταῖνε καί τά ροῦχα μας.

→ Οἱ διωγμοί καί οἱ θλίψεις εἶναι τά σημερινά χαρακτηριστικά στόν κόσμο τῆς ἀδικίας πού ζοῦμε. Αὐτά δέν εἶναι οὔτε κἄν ἡ ἀρχή τῶν ὅσων ἔρχονται ἐντός ὀλίγου γιά τήν κοινωνική δικαιοσύνη. Γι’ αὐτό μήν ἀπορεῖτε γιατί ὅλα αὐτά; Ἀλλά νά τά ἀντιμετωπίζετε μέ καρτερία, προσευχή καί ὑπομονή.

→ Πειρασμοί, ἀρρώστιες, χωρισμοί, περιπέτειες στή ζωή κάθε μέρα. Τ’ ἀκοῦς καί πικραίνεσαι συνεχῶς! Πῶς ἔγινε ὁ κόσμος χωρίς Θεό! Μία ζούγκλα, ἕνα ἀνθρωποσφαγεῖο! Ὁ Θεός νά μᾶς λυπηθεῖ.

→ Παρακολουθῶ τήν ὀργιάζουσα ὁρμή τοῦ κακοῦ πού ἀπό μέρα σέ μέρα κατακτᾶ τά πάντα καί ἤδη τό μυστήριο τῆς ἀνομίας ὄχι μόνο ἐκτελεῖται ἀλλά βασίλεψε καί αἰχμαλώτισε τά πάντα. Πόση προσοχή καί θάρρος μᾶς χρειάζεται!

→ Χρειάζεται θάρρος καί στροφή πρός τό Θεό ὁλόψυχη καί ἐπίμονη γιατί, δέν ἀπέχει πολύ ὁ καιρός, πού θά πλανοῦνται καί οἱ φρόνιμοι καί οἱ συνετοί.

Α.-Μ.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»

Ἁγία Ἄννα
Τριμηνιαῖο περιοδικό
Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Ἄννης Κατερίνης
Ἔτος 13ο † Ἀπρίλιος – Ἰούνιος 2010 – Τεῦχος 102ο

*(Σημ Μέλιας)

Οἱ λέξεις: Ἕνας χρόνος, και συµπληρώνεται ἄλλαξαν σέ: Ἐννέα χρόνια και συμπληρώνονται.

Ζητῶ ταπεινὰ συγγνώμη ἀπό τόν ἀρθρογράφο γιά τήν παρέμβαση μου.

τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»


Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours