Μη το ξεχνάς…. 

Ο εφοπλιστής Σταύρος Λιβανός, που πέθανε τελευταία, επήγαινε συχνά στην πατρίδα του, την Χίο. Σε μία τελευταία επίσκεψί του συνάντησε τον Σάντο- ένα φτωχό λαϊκό ποιητή και φιλόσοφο - και τον κάλεσε να τον κεράση ένα ούζο. Ο Σάντος ήπιε το ούζο και του ευχήθηκε υγεία και ευτυχία. Τότε ο Λιβανός του έδωσε και μια λίρα. Και ο Σάντος πήρε θάρρος και είπε:
Η θάλασσα κι ο ουρανός
έχουν το ίδιο χρώμα,
ο Σάντος και ο Λιβανός
θα μπουν στο ίδιο χώμα.
Και ο Λιβανός έμεινε σκεπτικός… (Εβρ. θ’ 27)
(Ψιχία από της τραπέζης, Συλλογή Κ. Κούρκουλα, Αθήνα 1973, Νο807)

Το τέρμα των εγκοσμίων

Κάποτε ο Μέγας Αλέξανδρος είδε τον φιλόσοφο Διογένη ν’ ασχολήται στο ν’ ανακατώνη ένα σωρό ανθρώπινα κρανία.

-Τι κάνεις αυτού; ερώτησε ο βασιλεύς.
-Αναζητώ το κρανίο του πατέρα σου, του βασιλέως Φιλίππου –είπε ο Διογένης – αλλά μου είναι αδύνατον να το αναγνωρίσω…
Αλήθεια! Πλούσιοι και φτωχοί στο ίδιο επίγειο τέρμα θα καταλήξουμε. Το ουράνιο τέρμα έχει για τον χριστιανό σημασία.

(Ψιχία από της τραπέζης, Συλλογή Κ. Κούρκουλα, Αθήνα 1973, Νο768)

Share To:

Post A Comment:

2 comments so far,Add yours

  1. Ένα μεσημέρι είδα ένα όνειρο απ΄αυτά που νομίζεις ότι τα έζησες ξυπνητά.
    Ήμουν καθιστή στο κρεββάτι κυριευμένη από απόλυτη απελπισία, γιατί είχα κάτι σοβαρό και ήξερα ότι σε λίγες ώρες θα πέθαινα.Κοίταγα τα χέρια, τα πόδια, το σώμα μου και σκεφτόμουνα όλος ο χρόνος και ο κόπος να κρατάω το σώμα μου όμορφο, η γυμναστική, τα καλλυντικά, η αναζήτηση για ωραία ρούχα σε λίγες ώρες θα πήγαιναν χαμένα θα φαίνονταν μάταια αφού αυτό που κατάφερα να είμαι δεν θα υπήρχε πια... αυτό το σώμα θα ήταν άψυχο σ΄ένα κουτί και θα το έχωναν με φτυαριές χώμα... και λυπόμουν αφάνταστα που αυτό το σώμα που το φρόντιζα τόσο και ήταν τόσο σημαντικό για μένα θα έμπαινε μες το χώμα σαν κάτι που είναι άχρηστο πια και το βάζουμε εκεί να το χωνέψει η γη και να το εξαφανίσει.Και κάποια στιγμή μέσα στην βαθιά λύπη και την απελπισία για την αναπόφευκτη μοίρα που με περίμενε σε λίγο, ένοιωσα ότι δεν πρέπει να στενοχωριέμαι γιατί δεν είμαι εγώ που θα χαθώ μες στο χώμα, εγώ θα πάω κάπου αλλού.Ένοιωσα ότι το σώμα είναι σαν ένα ρούχο, σαν ένα περιτύλιγμα που τη στιγμή του θανάτου, θα βγει γιατί δεν μας χρειάζεται πια εκεί που θα πάμε, γι΄αυτό το "πετάμε" στη γη που ανήκει.Και η απελπισία υποχώρησε σιγά-σιγά, γιατί ένα ρούχο είναι πρόσκαιρο και ένα περιτύλιγμα έχει αξία, όσο το χρειάζεται το περιεχόμενο, όταν δεν το χρειάζεται πια πετιέται.Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό το όνειρο και το σημείωσα κάπου.Και δεν στενοχωριέμαι πια τόσο πολύ ούτε για τις ασθένειες, ούτε για τις φθορές του σώματος, γιατί σκέφτομαι ένα περιτύλιγμα είναι, μας χρειάζεται όσο είμαστε εδώ γι΄αυτό πρέπει να το φροντίζουμε.Αλλά αν η ψυχή μας δεν το χρειάζεται πια, θα πάψει η χρησιμότητά του και θα "φύγει".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορώ να πω δυνατο όνειρο Μια..όνειρο σε μορφη ντοκυμαντέρ. Είναι η πιο σωστή και ουσιαστική προσέγγιση για το παρόν... και αυτο που είδες, ίσως ήταν αυτό που ζούσε στο υποσυνείδητο σου και ήρθε στην επιφανεία σαν πληροφορία, σε ένα κόσμο με άχρηστη και παραπλανητική πληροφορία.

      Διαγραφή