Πρώτα σημείωσε κάπου την έκφραση 


«Το Μακεδονικό είναι η αρχή του τέλους και ο τάφος του πολιτικού συστήματος»

Το πιστεύεις;

Πιστεύεις ότι το θέμα του ονόματος ήρθε για να λύση το πρόβλημα ή για να επισπεύσουν οι διαδικασίες απελευθέρωσης της χώρας από τους μανιακούς της 
εγχώριας και εισαγόμενης πολιτικής;

Εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπει κάνεις, οπότε διάλεξε σκοπιά και κοίτα.

Πέρασαν πολλοί κλόουν από την πολιτική, δεκαετίες τώρα και οι οποίοι πραγματικά ασέλγησαν επάνω στο κορμί της πατρίδας, όμως αυτά που έχει πράξει το υπάρχων πολιτικό σύστημα ουδέποτε έχουν συμβεί στη μακραίωνη ιστορία της χώρας.

Όσοι συμμετέχουν αυτή τη στιγμή στην κυβέρνηση μοιάζουν σαν υπνωτισμένοι, σαν κάποιος να έχει καταλάβει το control room του νου τους και τους οδηγεί να κάνουν απερίσκεπτες κινήσεις που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ντρέπονται να περιγράψουν.

Το θέμα του ονόματος, ήρθε την κατάλληλη στιγμή, ήρθε την ύστατη στιγμή, στο 90' που λέμε, ώστε να παρουσιάσει 
σε όλους τους Έλληνες, με πάσα "τιμή και δόξα"  το μεγαλείο όλων αυτών που τόσα χρονιά εμπιστευόταν στην κάλπη.

Και ο Μέγας χορηγός σε αυτό το ντοκιμαντέρ που παρακολουθούμε είναι ο.....Ουρανός. 

Ναι, αυτό το ζήτημα που ξαφνικά άναψε τη σπίθα της αντίστασης στις πλατείες των χωρίων και των μεγαλουπόλεων, είναι κατα βάθος ευεργετικό για την συνείδηση του Έλληνα.

Κι αυτό γιατί θα φέρει στην επιφάνεια τα λάθος κριτήρια με τα οποία αποφασίζαμε τα προηγούμενα χρόνια, τα λάθος προσωπα που τους παραχωρήσαμε τα κλειδιά της εξουσίας και θα αναδείξει τις προθέσεις όχι μόνο του πολιτικού συστήματος αλλά και της κοινωνίας. 

Είναι η αντίληψη των λαθών μας ώστε να μην τα επαναλάβουμε, να μην τα κληρονομήσουμε στα παιδιά μας, είναι το ξεκαθάρισμα πριν τα μεγάλα... δύσκολα αλλά από τον Ουρανό ελεγχόμενα γεγονότα, τα οποία θα μας αλλάξουν πρώτα το είναι μας, έπειτα τα σύνορα μας και τέλος την πρωτεύουσά μας.

Διότι μπορεί κάποιοι να μεταφέρουν την πρωτεύουσα του Ισραήλ στα Ιεροσόλυμα αλλά άλλη πρωτεύουσα έχει δρομολογηθεί να αλλάξει χέρια.

Όλα αυτά οι κυβερνώντες, αλλά και μια μερίδα πολιτών αυτής της χώρα το αγνοούν…αγνοούν σε τι ιστορικές στιγμές για τον πλανήτη ζουν, αλλά είπαμε και άλλες φορές, αυτές τις ημέρες και όσο πλησιάζουμε στην αρχή του τέλους, θα πρέπει όλοι να διαλέξουν στρατόπεδο, διότι κανείς δεν περισσεύει.

Αν δεν το κάνουν οικειοθελώς και έγκαιρα, θα το κάνουν κάτω από τη πίεση του χρόνου και των εξελίξεων, και τότε κανείς δεν εγγυάται για την ορθοτητα της επιλογής.

Όπως και να έχει, το όνομα και η διαδικασία λύσης του, φυτεύθηκε για να φέρει μπερδέματα στη χώρα, όμως αν το δούμε από την κλειδαρότρυπα του χρόνου, τότε αυτό το ζήτημα θα προδώσει τις προθέσεις πολλών κυβερνητικών αξιωματούχων και κοινωνικών ομάδων και εκεί θα είναι πιο εύκολο να διακρίνει κάποιος την πλευρά που θα πρέπει να επιλέξει.

Είναι πολύ σημαντικό, με όλα όσα θα ζήσουμε από εδώ και πέρα και όσα μας δείξει το διάστημα 21-12, να παραμείνουμε άνθρωποι, να μην υποκύψουμε στα επικίνδυνα ένστικτά μας και να μην χάσουμε την πίστη μας.

Η πίστη μας, είναι σαν τη γερή σκεπή, που κάτω από αυτή θα καταφύγουμε ώστε να μην μας πετύχουν οι χοντρές μπάλες από το χαλάζι.

Δεν είναι θεολογία ή προσηλυτισμός...μη με παρεξηγήσεις, απλά πιστεύω στη σοφία αυτών που θεωρούν ότι δεν φτιάχτηκαν στην τύχη, από το μηδέν, από ένα αποτυχήμενο πείραμα, από το τίποτα, από καμπούρη χιμπατζή...και όσοι έχουν καλή προαίρεση και πνεύμα ερευνητικό, επίσης πιστεύω, ότι Αυτός που μας δημιούργησε θα βρει τον κατάλληλο τόπο και χρόνο να τους εμφανιστεί, να απαντήσει στις αναζητήσεις τους.

Για το τελευταίο ειδικά είμαι βέβαιος, μπορώ να το επιβεβαιώσω,βιωματικά, είναι ο λόγος που έφτιαξα την ενότητα ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ, αλλά πιστεύω κάθετα ότι κάθε ένας έχει τη δική του διάδρομη, το δικό του μονοπάτι που θα φτάσει στην αλήθεια και είναι ένα δικαίωμα απαραβίαστο ακόμη και από τον ίδιο το Θέο.

Όπως και να έχει, θα πρέπει να θυμόμαστε και εγώ και εσύ και όλοι μας, ότι οφείλουμε να δηλώσουμε παρών σε αυτές τις δύσκολες στιγμές και στιγμή είναι ο χρόνος, ο οποίος κινείται, κυλάει.... και ξέρεις...οι άσχημες στιγμές δεν κρατάνε για πάντα.

Το ξέρεις καλά…. αφού κάποια στιγμή θα αντικατασταθούν από άλλες στιγμές, άλλα συναισθήματα και αυτό εάν το δεις κάπως αισιόδοξα, είναι το καρδιογράφημα της ζωής, το αλατοπίπερο της ύπαρξής μας.

Θέλω από αυτή τη στήλη να πάμε μαζί μέχρι την αρχή του τέλους, μέχρι εκείνο το ξημέρωμα που θα πάψουμε να λέμε ότι.... θα γίνει εκείνο ή το άλλο και αν γίνει το ένα, θα γίνει και το άλλο…να πάμε μαζί μέχρι την ημέρα που θα πούμε..

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!!!
... και ας μην γνωριζόμαστε κι ας μην γνωριστούμε ποτέ, σημασία έχει ότι θα το καταλάβουμε δίχως καν να έχουμε κοιταχτεί στα μάτια. 

Εκείνες τις πρώτες και δύσκολες στιγμές......το ίδιο δυνατά θα χτυπάει η καρδία μας, τις ίδιες ανησυχίες θα έχουμε, την ίδια αγωνία εκείνα τα αιώνια λεπτά θα μοιραζόμαστε, τις ίδιες σκέψεις θα κάνουμε, τα ίδια συναισθήματα θα μας κυριεύσουν....…αυτά όλα όμως, θα είναι αρκετά χρήσιμο να συλλογιστούμε ότι θα είναι η συνταγή, το πικρό χάπι της θεραπείας…μια θεραπεία που πλέον το βλέπουμε πολλοί, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επιτευχθεί...πραγματικά δεν υπάρχει, δυστυχώς.

Οπότε τώρα, ας μη μείνουμε σε αυτά που χάσαμε επειδή δεν αλλάξαμε, σε όλα αυτά που θα περάσουμε γιατί δεν αλλάξαμε, αλλά ας ονειρευτούμε όλα αυτά που μας περιμένουν όταν θα αλλάξουμε...αφού μετά την ταλαιπωρία της θεραπείας, νομοτελειακά, ακολουθεί η ιάση και τα θετικά συναισθήματα που τη συνοδεύουν...... και που τώρα μες τη μαυρίλα που μας έριξαν, μας μοιάζουν άπιαστο όνειρο. 

Όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε ότι η ψυχή μας είναι πολύχρωμη, διαθέτει ποικιλία χρωμάτων, απλά κάποιοι καταφέρνουν και μας κάνουν να εστιάζουμε μόνο στο μαύρο και να μην ξεχωρίζουμε τα υπόλοιπα χρώματα.

Το κάνουν επίμονα και με μαεστρία μας βάζουν να κοιτάμε το μαύρο.... άλλα δεν είναι έτσι...διότι η ύπαρξη του μαύρου μου αποδεικνύει την ύπαρξη και άλλων χρωμάτων, δεν λέμε να αγαπήσουμε το μαύρο, αλλά είναι το απαραίτητο ερέθισμα ώστε να ψάξουμε μέσα μας και για άλλα χρώματα...για αυτό έρχεται το μαύρο...το σκοτάδι που μαυρίζει τη ψυχή σου [και τη δική μου πολλές φορές] ναι για αυτό έρχεται, για να σε κάνει να ψάξεις για άλλα χρώματα στον καμβά της ψυχής σου...χρώματα πανέμορφα που όλοι έχουμε μέσα μας και τα ξεχάσαμε, που αν τα βρίσκαμε, η κοινωνία μας θα ήταν μια πελώρια πολύχρωμη και ζωντανή ζωγραφιά....ένα ανεκτίμητο έργο τέχνης και όχι ένα γκρι μουντό τοπίο που μας έβαλαν να ζωγραφίσουμε , ένας τόπος ιδανικός για ....σκιές.

Είχα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο σήμερα, τώρα ξημερώματα και στην πιθανή απορία σου γιατί τώρα… γιατί σήμερα,γιατί αυτά.. δεν νομίζω ότι έχω μια πειστική απάντηση...'ισως γιατί είχα αυπνίες.

Rick.



Share To:

Post A Comment:

2 comments so far,Add yours

  1. To όνειρο να ξαναπάρουμε την Πόλη, προσωπικά μου είναι λίγο αδιάφορο και ακατανόητο.Αν σκοπεύουμε να μεγαλουργήσουμε έχουμε τόσα ωραία και γεωπολιτικής αξίας μέρη στην τωρινή Ελλάδα, να λάβουν χώρα τα σχέδιά μας.Πήγα όμως το 2015 στην Κωνσταντινούπολη, γιατί μ΄αρέσει η ιστορία και οι θρύλοι, ήταν όνειρο να δω αυτό το μέρος και μερικά απ΄αυτά που είδα και βίωσα, θα ήθελα να πω. Σε όλη τη διάρκεια των 4 ημερών που ήμασταν εκεί, είχαμε εκτός από τον Έλληνα Κωνσταντινοπολίτη ξεναγό και συνοδό από τον τουρκικό ΕΟΤ, ο οποίος ήταν η σκιά μας, φορούσε τα ακουστικά και άκουγε τις ξεναγήσεις, αν και υποτίθεται δεν ήξερε ελληνικά, ήρθε μαζί μας και εκτός Κωνσταντινούπολης, καθόταν μαζί μας και στο φαγητό, αλλά σε ένα τραπέζι μόνος του. Ο υπεύθυνος του γραφείου μας είπε ότι αυτή η "συνοδεία" ήταν υποχρεωτική για όλα τα ελληνικά γκρουπ και ξεκίνησε πριν περίπου ένα εξάμηνο (ήταν καλοκαίρι του ΄15) και ήταν ασαφής ως προς το ρόλο αυτού του ανθρώπου. Η Πόλη υπό τους Τούρκους είναι γεμάτη ψηλές πολυκατοικίες χωρίς μπαλκόνια ή πολύ μικρά όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις και οι ουρανοξύστες είναι αμέτρητοι (μου φάνηκε παράλογο για σεισμογενές μέρος).Για όσους δεν έχουν πάει, αν βάλουν στο google istanbul και δουν τις εικόνες, θα πάρουν μια εικόνα του σήμερα (γιατί αν βάλουν Κωνσταντινούπολη θα τους βγάλει εικονογραφημένες καρτ ποστάλ των ονείρων μας). Μόνο οι γέφυρες του Βοσπόρου μου φάνηκαν καλόγουστο έργο των Τούρκων που σεβάστηκε τον προηγούμενο πολιτισμό του μέρους. Η ελληνική κοινότητα που έχει απομείνει είναι 1500 άτομα, ο πληθυσμός της Πόλης είναι 10.000.000 και συνολικά με τα περίχωρα 17.000.000. Λυπάμαι που το λέω, αλλά η κατάκτηση μου φάνηκε ολοκληρωτική και δεν υπάρχει τίποτα ελληνικό στην ατμόσφαιρα και σε καμιά γωνιά της Πόλης.
    Μόνο τα τείχη ξεπροβάλλουν μισογκρεμισμένα σε διάφορα σημεία, γεροί, λιτοί καλοδουλεμένοι τοίχοι παράταιροι μέσα στην υπερβολική ανατολίτικη αισθητική που κυριαρχεί γύρω, αλλά κι αυτά θυμίζουν την κατάκτηση. Όμως πήγαμε και σε 3 εκκλησίες την Αγιά Σοφιά, την Παναγία των Βλαχερνών και την Ζωοδόχο Πηγή του Μπαλουκλί κι εκεί κατάλαβα κάτι: αυτό που έχει απομείνει από το παρελθόν της Πόλης είναι η θρησκεία του Χριστού που είναι ζωντανή μέσα σ΄αυτές τις σιωπηλές, επιβλητικές εκκλησίες.Κι αυτή η αδιόρατη παρουσία του δικού μας Τριαδικού Θεού που σε κυρίευε, υπήρχε ακόμα και στην Αγιά Σοφιά με τις ορδές των τουριστών και το τεράστιο ισλαμικό σύμβολο πάνω από το χώρο του ιερού να δείχνει τη Μέκκα, όχι όμως και στον στον Άγιο Γεώργιο απέναντι από το Πατριαρχείο, έτσι αισθάνθηκα. Σκέφτηκα ότι ο Χριστός μπορεί να είναι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς που κάποτε θα ξυπνήσει. Κι αν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη, αυτό θα συμβεί όταν γίνουν άξιοι φορείς Ορθοδοξίας.Εξάλλου ο θρύλος λέει τα εξής:την ώρα του γεύματος για την κατάκτηση της Πόλης ο Μωάμεθ ο Πορθητής είδε σε όραμα στον τοίχο μια ανοιχτή παλάμη.Κάλεσε το μοναχό Γεννάδιο να του εξηγήσει το όραμα, αφού οι ιμάμηδες δεν μπόρεσαν κι αυτός έπειτα από προσευχή του είπε ότι Θεός του μηνύει ότι αυτός επέτρεψε να πάρει την Πόλη καθώς δεν υπήρχαν ούτε 5 αληθινά πιστοί χριστιανοί... Οι ερμηνευτές συνδέουν τη συγκεκριμένη αναφορά με την ένωση με τους παπικούς που υπογράφηκε 15 χρόνια πριν την Άλωση στην σύνοδο της Φερράρα-Φλωρεντίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. To όνειρο να ξαναπάρουμε την Πόλη, προσωπικά μου είναι λίγο αδιάφορο και ακατανόητο.Αν σκοπεύουμε να μεγαλουργήσουμε έχουμε τόσα ωραία και γεωπολιτικής αξίας μέρη στην τωρινή Ελλάδα, να λάβουν χώρα τα σχέδιά μας.Πήγα όμως το 2015 στην Κωνσταντινούπολη, γιατί μ΄αρέσει η ιστορία και οι θρύλοι, ήταν όνειρο να δω αυτό το μέρος και μερικά απ΄αυτά που είδα και βίωσα, θα ήθελα να πω. Σε όλη τη διάρκεια των 4 ημερών που ήμασταν εκεί, είχαμε εκτός από τον Έλληνα Κωνσταντινοπολίτη ξεναγό και συνοδό από τον τουρκικό ΕΟΤ, ο οποίος ήταν η σκιά μας, φορούσε τα ακουστικά και άκουγε τις ξεναγήσεις, αν και υποτίθεται δεν ήξερε ελληνικά, ήρθε μαζί μας και εκτός Κωνσταντινούπολης, καθόταν μαζί μας και στο φαγητό, αλλά σε ένα τραπέζι μόνος του. Ο υπεύθυνος του γραφείου μας είπε ότι αυτή η "συνοδεία" ήταν υποχρεωτική για όλα τα ελληνικά γκρουπ και ξεκίνησε πριν περίπου ένα εξάμηνο (ήταν καλοκαίρι του ΄15) και ήταν ασαφής ως προς το ρόλο αυτού του ανθρώπου. Η Πόλη υπό τους Τούρκους είναι γεμάτη ψηλές πολυκατοικίες χωρίς μπαλκόνια ή πολύ μικρά όπως στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις και οι ουρανοξύστες είναι αμέτρητοι (μου φάνηκε παράλογο για σεισμογενές μέρος).Για όσους δεν έχουν πάει, αν βάλουν στο google istanbul και δουν τις εικόνες, θα πάρουν μια εικόνα του σήμερα (γιατί αν βάλουν Κωνσταντινούπολη θα τους βγάλει εικονογραφημένες καρτ ποστάλ των ονείρων μας). Μόνο οι γέφυρες του Βοσπόρου μου φάνηκαν καλόγουστο έργο των Τούρκων που σεβάστηκε τον προηγούμενο πολιτισμό του μέρους. Η ελληνική κοινότητα που έχει απομείνει είναι 1500 άτομα, ο πληθυσμός της Πόλης είναι 10.000.000 και συνολικά με τα περίχωρα 17.000.000. Λυπάμαι που το λέω, αλλά η κατάκτηση μου φάνηκε ολοκληρωτική και δεν υπάρχει τίποτα ελληνικό στην ατμόσφαιρα και σε καμιά γωνιά της Πόλης.
    Μόνο τα τείχη ξεπροβάλλουν μισογκρεμισμένα σε διάφορα σημεία, γεροί, λιτοί καλοδουλεμένοι τοίχοι παράταιροι μέσα στην υπερβολική ανατολίτικη αισθητική που κυριαρχεί γύρω, αλλά κι αυτά θυμίζουν την κατάκτηση. Όμως πήγαμε και σε 3 εκκλησίες την Αγιά Σοφιά, την Παναγία των Βλαχερνών και την Ζωοδόχο Πηγή του Μπαλουκλί κι εκεί κατάλαβα κάτι: αυτό που έχει απομείνει από το παρελθόν της Πόλης είναι η θρησκεία του Χριστού που είναι ζωντανή μέσα σ΄αυτές τις σιωπηλές, επιβλητικές εκκλησίες.Κι αυτή η αδιόρατη παρουσία του δικού μας Τριαδικού Θεού που σε κυρίευε, υπήρχε ακόμα και στην Αγιά Σοφιά με τις ορδές των τουριστών και το τεράστιο ισλαμικό σύμβολο πάνω από το χώρο του ιερού να δείχνει τη Μέκκα, όχι όμως και στον στον Άγιο Γεώργιο απέναντι από το Πατριαρχείο, έτσι αισθάνθηκα. Σκέφτηκα ότι ο Χριστός μπορεί να είναι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς που κάποτε θα ξυπνήσει. Κι αν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη, αυτό θα συμβεί όταν γίνουν άξιοι φορείς Ορθοδοξίας.Εξάλλου ο θρύλος λέει τα εξής:την ώρα του γεύματος για την κατάκτηση της Πόλης ο Μωάμεθ ο Πορθητής είδε σε όραμα στον τοίχο μια ανοιχτή παλάμη.Κάλεσε το μοναχό Γεννάδιο να του εξηγήσει το όραμα, αφού οι ιμάμηδες δεν μπόρεσαν κι αυτός έπειτα από προσευχή του είπε ότι Θεός του μηνύει ότι αυτός επέτρεψε να πάρει την Πόλη καθώς δεν υπήρχαν ούτε 5 αληθινά πιστοί χριστιανοί... Οι ερμηνευτές συνδέουν τη συγκεκριμένη αναφορά με την ένωση με τους παπικούς που υπογράφηκε 15 χρόνια πριν την Άλωση στην σύνοδο της Φερράρα-Φλωρεντίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή