Στα βασικά συστατικά αυτού του κόσμου, όσο και αν αποφεύγουμε να το σκεφτόμαστε, εμπεριέχονται τα συναίσθηματα της θλίψης, του πόνου, της απώλειας και της δυστυχίας.

Η ατμόσφαιρα, από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να βαρύνει αφάνταστα, έτσι ξαφνικά, δίχως προειδοποίηση.

Αυτά τα ξαφνικά, τα αναπάντεχα αν έλειπαν…

Άνθρωποι έρχονται… άνθρωποι φεύγουν, αυτός είναι ο κύκλος της ζωής, μια ισορροπία παρουσίας και απουσίας, αλλά τι μπορεί να καλύψει την απουσία, το κενό;

Τι μπορεί να παρηγορήσει αυτούς που μένουν όταν βλέπουν αυτούς που φεύγουν;

Αυτή η εκκωφαντική σιωπή της απώλειας είναι δύσκολο να σωπάσει, μένει και όσο παραμένει σιωπηλή τόσο πιο πολύ φασαρία κάνει.

Την ώρα του πόνου και της θλίψης κανείς δεν μπορεί να μας παρηγορήσει, τα καλά όλου του κόσμου να μας χαρίσει κάποιος, η αιμορραγία στην πληγή την ώρα που ανοίγει είναι ακατάσχετη.

Η παρηγοριά, όπως πολύ έχουν παρατηρήσει μέσα από τα κύματα της ζωής, έρχεται από μέσα μας..…αλλά στην ουσία δεν είναι από μέσα μας. 


Είναι μια αθόρυβη συνεργασία Θεού και χρόνου που μας δίνει δύναμη να σηκωθούμε και πάλι στα πόδια μας, να κλείσουμε τις πληγές μας…όμως τα σημάδια θα μείνουν για πάντα . Και τα σημάδια αυτά μας θυμίζουν τις μάχες που δώσαμε σε ένα αφιλόξενο πεδίο δοκιμασίας που το αποκαλούμε....κόσμο. 

Έναν κόσμο που μας έχει κάνει να ξεχάσουμε το πιο σημαντικό και ουσιώδες πράγμα, ότι κάποια στιγμή όλοι θα συναντηθούμε με την άλλη πλευρά, όλοι μα όλοι έχουμε ραντεβού με μια νέα αρχή. Γιατί ο Θάνατος δεν είναι το τέλος.

Δεν το σκεφτόμαστε, μας τρομάζει, όντος είναι τρομακτικό, αλλά αν είχαμε μνήμη θανάτου, αν υπολογίζαμε αυτόν τον σταθερό όρο της εξίσωσης της ζωής, ο κόσμος σίγουρα σε κάποιο ποσοστό του θα ήταν καλύτερος. Τουλάχιστον αν συμφωνούσαμε σε αυτό, δηλαδή ότι εδώ είμαστε πρόσκαιροι, θα κοιτάζαμε αυτή τη φάρμα να την κάναμε όσο πιο φιλόξενη γίνεται.

Ο κόσμος μας, ο κόσμος των αντιθέτων, εκεί που συμβαίνουν πράγματα υπεράνω λογικής, οι θλίψεις οδηγούν σε δύο δρόμους, που κάποια στιγμή αυτοί οι δύο δρόμοι συναντιούνται. 

Ο ένας δρόμος είναι μοναχικός, μια συζήτηση με τον εαυτό μας, μια αναβαθμισμένη αντιληπτική ικανότητα των πραγμάτων γύρω μας που μας τροφοδοτεί με μια διαφορετική αίσθηση του κόσμου, μια αυτογνωσία πολύτιμη για τη συνέχεια.

Και ό άλλος δρόμος δεν είναι μοναχικός, ο άλλος, ο  παράλληλος δρόμος μας οδηγεί στο να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο, ότι υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι ανώτερο, κάτι που είναι εκεί όταν μας εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μας.

Σε έναν κόσμο της αιτίας και του αντίστροφου αποτελέσματος, ο πόνος σε αλλάζει…πολλές φορές ριζικά, όσο μεγαλύτερος ο πόνος, τόσο μεγαλύτερη και η αλλαγή, αλλά αν το δεις αντίστροφα ο πόνος είναι αυτός που σε έκανε να είσαι όπως είσαι…σοφός, δυνατός, έμπειρος, ικανός….ΑΝΘΡΩΠΟΣ, πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι  "αυτό που μου συνέβη τότε και νόμιζα ότι δεν θα το αντέξω με έκανε πιο δυνατό, το ξεπέρασα,  άργησε βέβαια λίγο, γκρίζαραν τα μαλλιά μου, έχασα τον ύπνο μου, έμεινα μόνος μου...  αλλά ήρθε η στιγμή που αυτός ο πόνος μεταλλάχθηκε σε δύναμη, σε γνώση και σοφία".

Σέβομαι και εκτιμώ τους πονεμένους ανθρώπους, αυτούς που τους γύρισε την πλάτη η ζωή αλλά δεν το έβαλαν κάτω και ακολούθησαν τους παραπάνω δύο δρόμους…σε έναν  κόσμο των αντιστρόφων.

Σε όλους μας γυρίζει την πλάτη της η ζωή κάποια στιγμή μέσα στο χρόνο, σε άλλους περισσότερο και σε άλλους λιγότερο..…αλλά δεν θα βλέπουμε για πάντα την πλάτη της….τα πάντα γύρω μας μεταβάλλονται και φυσικά δεν ήρθαμε για πάντα εδώ, και μεταξύ μας.... αυτό δεν το λες ζωή, όταν νέοι άνθρωποι φεύγουν τόσο άδικα και τόσο νωρίς.

Μόνο ζωή δεν το λες…κάτι που έχει τόσο σκοτάδι και μαυρίλα …κάτι άλλο είναι που δεν μπορώ να βρω λέξη να το περιγράψω. 
Εκεί όμως στο σκοτάδι και στη μαυρίλα, είναι εύκολο να ξεχωρίσεις το φώς, την πηγή από όπου προέρχεται.

Μέσα στο Ευαγγέλιο βρίσκεις πολλές εκφράσεις οι οποίες μας ξεκλειδώνουν τις σκέψεις μας μέσα στο πεδίο.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις unlock το matrix, σίγουρα, αλλά αυτή η έκφραση ανήκει στην ελίτ της πραγματικότητας μας, είναι από τις πιο σοφές προτάσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας και είναι λογικό να μην έχει έρθει από άνθρωπο.

Και εδώ είναι το κλειδί, εφόσον δεν έχει έρθει από άνθρωπό, τότε η σημασία της είναι βαρύνουσα και ίσως θα ήταν ώριμο να τη λάβουμε παραπάνω υπόψιν μας.

«…ο άγγελος είχε πει σε όσους ήταν στο μνήμα, τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα τους νεκρούς, δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε.»

......τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς!!

Σκέψου λίγο όταν έχεις χρόνο, ποιοι είναι στην πραγματικότητα  οι ζωντανοί και ποιοι τελικά είναι οι νεκροί σε έναν κόσμο των... αντιθέτων;


Νίκο έφυγες νωρίς, δεν χάθηκες, απλά εφυγες



20.6.2018





Share To:

Post A Comment:

2 comments so far,Add yours

  1. Ο Θάνατος...
    Μια λέξη που κάποιοι φρόντισαν να γράφει άσχημα στη συνείδηση μας. Την πότισαν με πολέμους, με έχθρες, με έγκλημα, με μίσος.
    Όμως ο Θάνατος δεν είναι αυτό. Είναι η μετάβαση προς το στόχο μας. Εμείς φταίμε που χάνουμε διαρκώς το στόχο μας, με αποτέλεσμα ο Θάνατος να μας πέφτει "βαρύς".
    Ο Νίκος λοιπόν φίλε Ρικ δεν τελείωσε, δεν χάθηκε, μα ούτε και έφυγε.
    Μπορεί να μην τον γνωρίζω καταλαβαίνω όμως ότι για να του αφιερώσεις ένα τόσο όμορφο κείμενο η απώλεια του σου στοίχισε πολλά.
    Ο Νίκος λοιπόν έχει την ευκαιρία του να κερδίσει την αιωνιότητα, να είναι παντού και πουθενά, να μπορείς να του μιλάς χωρίς τηλέφωνο, χωρίς καν τη λαλιά. Τους ανθρώπους που αγαπώ (και όχι αγάπησα) και "χάθηκαν" πολλές φορές νομίζω ότι είναι μακριά, όμως αν αφήσω το νου ελεύθερο αντιλαμβάνομαι ότι δεν έφυγαν ποτέ, ότι τώρα είναι πιο κοντά από ποτέ.
    Έχουμε όμως τη διαύγεια να τους αντιληφθούμε;
    Έχουμε τη δύναμη ψυχής να μην τους φοβηθούμε;
    Θάνατος φιλε Ρικ είναι η ζωή που ζούμε εμείς, όχι αυτοί που "έφυγαν". Αυτοί ζουν την πραγματική ζωή !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι Ζαχάρια...ακρίβως αυτά που αυτό που λες, αυτοί ζουν την πραγματική ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή