Σίγουρα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να γίνουμε ευτυχισμένοι, να είμαστε όσο γίνετε χαρούμενοι στη ζωής μας, εμείς, οι δικοί μας, οι γύρω μας.


Όμως η αληθινή ζωή έχει αντίθετη άπ-οψη..

H αληθινή ζωή είναι στο ταμείο και μας περιμένει, όλους μας.

Και εμείς, στημένοι στη ουρά της άγνοιας κρατάμε δίχως να γνωρίζουμε το χαρτάκι με τον αριθμό προτεραιότητας και όταν φτάσει η σειρά μας πλησιάζουμε....και τότε, στον καθένα από εμάς δείχνει το άσχημο πρόσωπο της, έτσι ξαφνικά… εκεί που πριν λίγο στη ουρά όλα έμοιαζαν όμορφα..ανέμελα,ήρεμα, σε τάξη ή τέλος πάντων δεν έμοιαζαν και  τόσο άσχημα.

Και εκείνη η στιγμή φτάνει για να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχει και το άσχημο….και δεν συμβαίνει για κανέναν άλλο λόγο παρα για να εκτιμήσουμε, να θυμηθούμε το όμορφο, το αγαθό το καλό το αληθινό.

Αλλά μέσα στο μαύρο της στιγμής εκείνης δεν βλέπουμε τα χρώματα... ούτε κατά τη διάρκεια της μπόρας σκεφτόμαστε ότι πιο μετά υπάρχει και το ουράνιο τόξο.

Ποιος μπορεί εκεί μέσα στης στιγμής τη δυσκολία να πει ότι.....αυτό που τώρα ζει, κάποτε θα περάσει.... ο πόνος που βιώνει... η θλίψη που του προκάλεσε ένα χρονικό καρέ στη ζωή του.... κάθε συναίσθημα που βαραίνει αφάνταστα τη στιγμή εκείνη  ψυχή και σώμα, στο πέρασμα του... 369, θα είναι παρελθόν, οι ανοιχτές πληγές θα έχουν κλείσει και θα έχουν μείνει μόνο τα σημάδια, τα παράσημα της μάχης;

Όσο δύσκολο και αν μοιάζει το παρόν, όταν μοιάζουν οι δείκτες του ρολογιού να έχουν κολλήσει επίμονα στη ώρα που αντιπαθούμε,  όσα σύννεφα και αν μαζεύονται στον οπτικό μας ορίζοντα, εμείς να προσπαθήσουμε να οραματιζόμαστε τα όμορφα χρώματα του ουράνιου τόξου.


Και ξέρω ότι εκεί,  κάτω από το μαύρο του ουρανού που βρίσκομαι, δεν χωράνε λόγια παρηγορητικά... εκφράσεις που δεν μπορούν να αγγίξουν την ψύχη μου, εκεί τα αυτιά τα δικά μου, τα δικά σου, όλων μας, θα θέλουν να ακούσουν μόνο τη σιωπή.....τον ήχο της στιγμής που η βροχή θα πέφτει.



Τα δεντράκια που φύτεψαν στις αρχές του μήνα και τα καλλιέργησαν εντατικά μέχρι και χθες, είναι έτοιμα να δώσουν καρπούς.

Κρέμονται τα τσαμπία από το κλίμα και μοιάζουν οι ρώγες ώριμες.

Από ποιο κλίμα θα μαζέψει δεν γνωρίζω.

Πάντως μου προκαλεί εντύπωση , για άλλη μια φορά, το διάστημα που η Τίμια κάρα του Αγίου Ανδρέα επισκέπτεται την Αθήνα.

Για όποιον επιθυμεί, θα είναι μέχρι τις 24 Μαΐου στον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, στον Πειραιά.


ΥΓ.

Καμιά καταστροφή και καμία ανθρώπινη απώλεια δεν είναι λίγη...αλλά σκέψου ότι οι μεγαλύτερες είναι αυτές που κρατάνε λιγότερο από λεπτό....αυτές που στριμώχνονται σε μερικά δευτερόλεπτα

Rick.


Share To:

Post A Comment:

1 comments so far,Add yours

  1. Η Πάτρα δεν κατάφερε να κάνει συλλαλητήριο για την Μακεδονία (δεν έδωσε άδεια ο δήμαρχος), αλλά έστειλε τον Άγιο Ανδρέα,τώρα που αποφασίζεται η τύχη της γης του Αλέξανδρου... Εκείνος μπορεί να καταφέρει περισσότερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή