Ενθαρρυμένη από ένα πνεύμα ανεκτικότητας και σεβασμού στη διαφορετικότητα, το οποίο τείνει να γίνει πλειοψηφία, κυρίως ανάμεσα στις νεότερες ηλικίες, αλλά και από το γεγονός ότι η μεταμοντέρνα εποχή μας δεν είναι εύκολο να βάλει περιορισμούς στη νοοτροπία του «όλα επιτρέπονται», προσπαθεί να κάνει το μεγάλο βήμα προς την καθιέρωση του γάμου των ομοφύλων.

Εχει επισημανθεί ότι εδώ πρόκειται για επίσημη αλλαγή του κοινωνικού προτύπου. Η φύση λειτουργεί στην προοπτική της ένωσης του αρσενικού με το θηλυκό. Η ανθρώπινη πραγματικότητα, στο πλαίσιο της ελευθερίας, τείνει να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η φύση αφήνει περιθώρια και για άλλες ενώσεις. Αυτός ο δρόμος στην πατρίδα μας έως τώρα δεν έχει θεσμοθετηθεί πολιτειακά και κοινωνικά. Ηρθε ο καιρός…

Οι νέοι μας δεν ενοχλούνται στην πλειονότητά τους από αυτή τη θέαση. Συνήθισαν από την τηλεόραση, το διαδίκτυο, την προπαγάνδα από μοντέρνους εκπαιδευτικούς, τον αντιρατσιστικό αξιακό προσανατολισμό να μη διακρίνουν τι είναι φυσικό και τι δεν είναι. Ολα οδηγήθηκαν εκεί αργά αλλά σταθερά. 

Πρώτα απαξιώθηκε ηθικά ο γάμος και απελευθερώθηκαν οι σχέσεις των δύο φύλων από την ευθύνη της οικογένειας, η οποία μετατέθηκε χρονικά ή συνδυάστηκε με την ευκολία του διαζυγίου. Αποϊεροποιήθηκε το σώμα και έγινε αυτάρκης η ηδονή, χωρίς η ύπαρξη να συμμετέχει σ’ αυτήν πληρωτικά.

Όλα έγιναν δικαίωμα. Η ομοφυλοφιλία σταδιακά έγινε φυσική κατάσταση, από τη στιγμή που δεν μετρά η κοινωνία αλλά το άτομο. Απομαγεύτηκε ο γάμος των ετεροφύλων και μυθοποιήθηκε η συμβίωση των ομοφυλοφίλων, σαν να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα σ’ αυτήν, αλλά η μοναδική δυσκολία να είναι η προκατάληψη της κοινωνίας. Και η Εκκλησία, η οποία επιμένει στην ταυτότητά μας, θεωρήθηκε θεσμός με αναχρονιστικό λόγο και μη ικανός να παρακολουθήσει την κοινωνική πρόοδο. Ωστόσο είναι καιρός να ξαναπούμε την αλήθεια. 

Είναι άλλο ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και άλλο το να ξεκαθαρίσουμε πως για την πίστη μας υπάρχει αμαρτία που δεν πρέπει να γίνεται πρότυπο. Αν χάσουμε την ταυτότητά μας στο όνομα των δικαιωμάτων, όπως τείνει να γίνει πραγματικότητα, τότε φτιάχνουμε μια κοινωνία χωρίς φύλο, με προσανατολισμό τον εαυτό μας και τι μας αρέσει, και αρνούμαστε επίσημα τη συλλογικότητα. Γινόμαστε ένα άθροισμα ομάδων και πληθυσμών και όχι λαός.

Η Εκκλησία αλλά και οι γονείς, όπως επίσης και όποιος ζητά να έχουμε ταυτότητα στηριγμένη στην παράδοσή μας, καλούμαστε να μιλήσουμε στα παιδιά μας χωρίς υπεκφυγές. Σεβόμαστε κάθε ομάδα, κάθε άνθρωπο για τις όποιες επιλογές, αλλά δεν συμφωνούμε! Και δεν το κρύβουμε ότι δεν συμφωνούμε.

Αγαπούμε και συνυπάρχουμε, ναι, όμως δεν σημαίνει ότι αυτοφιμωνόμαστε, για να μην ενοχλούμε. Αγκαλιάζουμε κάθε τραυματισμένο και πληγωμένο άνθρωπο, βλέποντας ότι δεν είναι όλα τέλεια, όσο κι αν εξιδανικεύονται, και του προτείνουμε την οδό της μετάνοιας, της αγάπης, την παρουσία του Χριστού σε μια Εκκλησία που δεν κλείνει τις πόρτες. Ομως δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ότι «όλα επιτρέπονται»!

Λείπει πασιφανώς η μετάνοια από τη ζωή μας…

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
 – Ορθόδοξη Αλήθεια



Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours