Αγαπημένο μου παιδί…

Με αφορμή την εσωτερική μου ανάγκη να καλύψω ένα κενό, προτού να είναι αργά, σου γράφω λίγα λόγια για να σου εξηγήσω, να σε κάνω να καταλάβεις, όσα τόσα χρόνια στάθηκαν αδύνατο να σου εξηγήσω.

Όσο και αν προσπάθησα στάθηκα αδύναμη και «ελλιπής» .

Και αυτό δεν είναι δικαιολογία. Είναι αλήθεια. Δεν υπήρξα το τέλειο παιδί δεν υπήρξα η τέλεια σύζυγος! Πως είναι δυνατόν να ήμουν η τέλεια μητέρα;

Ίσως τα δικά μου ψυχικά και πνευματικά ελαττώματα στάθηκαν εμπόδιο. Ίσως και εσύ, με την ορμή και την δυναμική της νεαρής σου ηλικίας δεν στάθηκες να ακούσεις τους γονείς σου-σαν μεγαλύτεροι που είναι- φάνταζαν γέροι και ανιαροί στα μάτια σου!

Τώρα νομίζω ότι τα μαθήματα της ζωής σε σμίλεψαν και σε «φρέναραν» τόσο όσο χρειάζεται για να ανακόψεις την ταχύτητα που σε εκτροχίαζε που και που και να σταθείς και να μ ‘ ακούσεις. Όσο διαρκεί η ανάγνωση και λίγο ακόμα για να αναλογιστείς και να με ακούσεις όσο θα σου πω…Θα προσπαθήσω να μην πλατειάσω κα ας έχω να σου πω τόσα, μα τόσα πολλά.

Ο χρόνος παιδί μου, σου δίνει την ευκαιρία να σκεφτείς…Θέλω να το αξιοποιήσω για μένα και για εσένα. Τα λάθη που έκανα είναι ένας θησαυρός για εσένα. Ένας θησαυρός που πρέπει να αφήσεις! Να μην επαναλάβεις. Αυτά που γνώρισα, αυτά θέλησα να κάνω. Μέχρι εκεί έφτανα. Το μυαλό μου, η δύναμη ή η αδυναμία μου. Και όσο και αν με δυσκολεύει αυτή η παραδοχή, γιατί τον εγωισμό μου πρέπει να ταπεινώσω, χαίρομαι που το κάνω για να μάθεις εσύ την αλήθεια και να τακτοποιήσεις με τον πιο ειρηνικό μέσα σου τη σχέση μας. Μπλέχτηκα στη ζωή σου μοιραία. Κράτα τα σωστά, όσα μπορείς να βρεις στο Λόγο του Θεού. Πέτα μακριά σου όσα αποδείχθηκαν κατάλοιπα μιας ζωής που μου έμαθαν, που υιοθέτησα και που τελικά με εγκλώβισε μακριά από τη γαλήνη και την ηρεμία που προσφέρει ο Χριστός μας.

Μεγάλωσες και ενώ είσαι το παιδί μου , δεν είσαι πια παιδί. Σε κοιτάζω σαν ένα ολοκληρωμένο άνθρωπο. Κι επειδή λέμε αλήθειες παραδέχομαι ότι δεν το έκανα πάντα με τον απαιτούμενο σεβασμό. Μια λέξη, που η μητρική μου ιδιότητα δεν μου επέτρεπε παρά να βλέπω σαν θολή εικόνα το πρόσωπό σου. Ο σεβασμός, είναι για μας τους γονείς μια έννοια που της δίνουμε έναν ορισμό κάθε φορά και άλλο. Προκείμενου να επιτύχουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, να φέρουμε τα πράγματα εκεί που θέλουμε, χρησιμοποιούμε τις λέξεις και τις έννοιες κατά πως μας βολεύουν.

Τώρα πια το ξέρω και δεν είναι κάτι για το οποίο είμαι υπερήφανη. Το αντίθετο. Θέλω να σε προλάβω πριν κάνεις τα ίδια λάθη. Ένα ανέκδοτο λέει: Μην κάνετε τα ίδια λάθη. Υπάρχουν τόσα άλλα!

Δεν σε συμβουλεύω βέβαια, να κάνεις τέτοια, αλλά ο έξυπνος άνθρωπος μαθαίνει από τα λάθη των άλλων και αποφεύγει τι ς κακοτοπιές. Είδες τα δικά μου, τα βίωσες από πρώτο χέρι. Μην τα νομιμοποιήσεις! 
Έχεις την ευκαιρία σου να απαλλαγείς μια και καλή από αυτά και να χτίσεις μια πολύ πιο όμορφή ζωή.

Δεν θέλω να δεχτείς a priori το όσα σου είπα. Θέλω μόνο να σκεφτείς. Να προσπαθήσεις να κατανοήσεις δυο γονείς που μοιάζουν με πολλούς. Ν ‘ακούσεις , μα κυρίως να τακτοποιήσεις μέσα σου όσα θυελλωδώς ανακατεύονταν χρόνια. Γιατί ο σκοπός μου είναι σε βοηθήσω να γίνεις ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Τ λάθη μου να γίνουν ο φάρος σου, που θα σε προστατεύουν μέσα στην θάλασσα της ζωής σου.

Εύχομαι και προσεύχομαι στο Θεό να έρθει και να καλύψει μέσα σου όλα τα κενά που σου δημιούργησαν, να απαλύνει τις πληγές σου και να ανυψώσει τα χαρίσματα σου!

Να συγχωρείς και να ζήσεις σοφά.

Με παντοτινή αγάπη
Η μητέρα σου 




Παναγιώτα Καμπάνη-Λεμονή




Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours