Στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τίποτε για την τύχη των άλλων. Απλώς κάνουμε πως ξέρουμε.
Αν ξέραμε πως τίποτε δεν ξέρουμε, αυτός ο κόσμος: «Είμαι ο αληθινός σου φίλος», θα είχε γκρεμιστεί, όπως γκρεμίζονται ακόμη και τα ισχυρότερα κτίρια στον δυνατό σεισμό.

Όμως από τα γκρεμισμένα σπίτια πάντα κάτι μένει, π.χ ένας ραγισμένος τοίχος, μία πέτρα για ενθύμιο…
Αλλά εκεί, από τον κόσμο εκείνο, δεν θα μείνει τίποτε, όταν γκρεμιστεί, εκτός φυσικά από ένα φοβερό ψέμα μέσα στο οποίο υπήρχε…

Κανένας δεν λέει: «Δεν σε συμπαθώ καθόλου, κάτι επάνω σου προσβάλλει και ταράζει τα ευαίσθητα νεύρα μου». Όλοι πιστεύουμε πως πρέπει να σερνόμαστε συνεχώς κάτω από τον ζυγό του ψεύδους, πως δεν έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε αληθινά.

Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει στ’ αλήθεια τον άλλο, πόσο μάλλον να τον συνοδεύσει δίκαια στους λαβύρινθους της ζωής του, αφού και ο ίδιος πρέπει να περάσει μέσα από δικούς του λαβυρίνθους.

Στην πραγματικότητα δεν έχει κανείς χρόνο για τον άλλο. Στην πραγματικότητα είμαστε μόνοι μας.
Ένας χειρούργος έχει ίσως το χρόνο να βοηθήσει-εφόσον αυτή είναι η δουλειά του- Οι παθολόγοι λιγότερο…

Φυσικά θέλουμε όλοι να βοηθήσουμε, αλλά…

Γι’ αυτό όλοι το τραβάμε στο μάκρος, αφού ο «χρόνος και η σύμπτωση γιατρεύουν».
Σε κάποια φάση θα διαπιστωθεί αν είναι καρκίνος στομάχου. Ή απλώς μια γαστρεντερική αιμορραγία που επαναλαμβάνεται;! Κι αν δεν επαναλαμβάνεται; Τότε είναι που δεν ξέρεις τίποτα.

Με τα ψυχικά πράγματα συμβαίνει ακριβώς το ίδιο.
Τoν εγκατέλειψε μετά από πέντε χρόνια… μπορεί να γιατρευτεί… μπορεί και όχι… μπορεί και να μην υπάρχει κάτι για να γιατρευτεί… θα δούμε…

Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours