Η παρακάτω ιστορία της Πάτμου μας δείχνει ότι έχουμε μέλλον σαν ανθρωπότητα

Είναι από τις σπάνιες ιστορίες με happy end που κυκλοφορούν στην επικαιρότητα και επειδή είναι τόσο σπάνιες, είναι και τόσο όμορφες.

Μια ιστορία που έχει να κάνει με ένα παιδι από το Αφγανιστάν, που στα 12 του χρόνια πέρασε όσα εμείς που ζούμε στην.... Ευρώπη δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.

Επιβίωσε κάτω από δύσκολες συνθήκες, σε πολύ μικρή ηλικία , πέρασε στη χώρα μας και με τη βοήθεια ενός αγνώστου σε αυτόν κάτοικο από την Πάτμο, έφτασε στο Βέλγιο, όπου τον υιοθέτησε μια οικογένεια και τον βοήθησε να σπουδάσει.

Μετά από 10 χρόνια , όταν το παιδί ισορρόπησε στη ζωή του, αποφάσισε να  επιστρέψει πίσω στο νησί ψάχνοντας τον άνθρωπο που τότε του πλήρωσε το εισιτήριο για να ταξιδέψει στον Πειραιά και να διεκδικήσει τις πιθανότητες του για μια καλύτερη ζωή.

Πόσα διδάγματα υπάρχουν μέσα σε αυτή την πολύ σύντομη ιστορία;

Πόσοι ανθρώπινοι κρίκοι ενώθηκαν για να σχηματίσουν την αλυσίδα της αγάπης;

Από το ξενοδοχείο που 
η Ιερά Μονή της Πάτμου φροντίζει να βρίσκουν καταλύματα τα ασυνόδευτα παιδιά τρίτων χωρών, μέχρι τον περαστικό κάτοικο της Πάτμου, που ο 12χρονος Αφγανός δίχως να τον γνωρίζει του ζήτησε να του βγάλει το εισιτήριο και εκείνος δίχως να ξέρει το παιδί του έβγαλε το εισιτήριο, έως την οικογένεια που υιοθέτησε τον 12χρονο στις Βρυξέλλες και του έδωσε τη δυνατότητα για ένα καλύτερο αύριο,να σπουδάσει...να δουλέψει...να ζήσει μακριά από τον πόλεμο, τη δυστυχία και την τρομοκρατία.

Ο τελευταίος και ο ομορφότερος κρίκος όμως που σφραγίζει την αλυσίδα της αγάπης είναι η ευγνωμοσύνη……η αναγνώριση της ευεργεσίας από την πλευρά του Αφγανού νέου, που ποτέ δεν ξέχασε τον ξένο αυτόν άνθρωπο και ας πέρασαν 10 χρόνια από τότε.
Και όχι μόνο δεν τον ξέχασε, αλλά έψαξε να μάθει όσα μπορούσε για το νησί και μια μέρα ταξίδεψε από το Βέλγιο στην Πάτμο, για να βρει εκείνον τον ξένο και να του πει ένα ευχαριστώ για το καλό που του έκανε.........και τον βρήκε!

Δεν είναι εύκολο από σύντομες ιστορίες σαν αυτή να βγάλεις τόσα πολλά συμπεράσματα, απλά το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι υπάρχει ελπίδα όσο υπάρχει ανθρωπιά….

Δεν εξετάζω το λόγο που ο μικρός έφυγε απ΄την πατρίδα του το Αφγανιστάν, η πραγματική χώρα τρομοκράτης που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πατρίδα του,η οποία βρίσκεται σε μέρες πληρωμής του λογαριασμού....πληρωμής για τη καταστροφή του κράτους αυτού όπως και άλλων κρατών.

Εξετάζω ότι, ναι μεν έχουν μπει άνθρωποι αυτή τη στιγμή στη χώρα μας όπου σε περίεργες ημέρες θα επιχειρήσουν να κάνουν κακό στην Ελλάδα και σε εμάς τους ίδιους...είναι δεδομένο,  ναι μεν το ανακάτεμα στους πληθυσμούς είναι σχέδιο γραμμένο σε χαρτί ξεφτισμένο και εφαρμόζονται στην εποχή μας.... είναι και αυτό ευδιάκριτο, άλλα μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν ανάμεσα μας ξένοι άνθρωποι, απλοί και καθημερινοί, που δεν διαφέρουν  τόσο από εμάς και τα θέλω τα δικά μας..... άνθρωποι που το μόνο που έχουν ανάγκη είναι να δημιουργήσουν μια οικογένεια και να έχουν μια ζωή όπως τη δική μας.........είναι άνθρωποι από διάφορα μέρη του κόσμου τα οποία επισκέφτηκαν και διέλυσαν οι Δυτικοί σύμμαχοί μας, πολλοί από αυτούς έχουν ήδη οικογένειες με παιδιά και  που το μόνο που ζητάνε είναι ότι και εμείς, να βρουν ένα καλύτερο μέρος...... και να δημιουργήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους.

Να ζήσουν σαν άνθρωποι και όχι μέσα στο φόβο της.... απρόοπτης και υποχρεωτικής σωτηρίας από" τα δυτικά «Κράτη της Marvel».

Ανάμεσα λοιπόν σε όσους έχουν μπει για φασαρίες, υπάρχουν και άνθρωποι σαν τον παραπάνω Αφγανό και επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε από μόνοι μας τη διαλογή και εφόσον δεν υπάρχει κράτος, η διαλογή θα γίνει όταν βρεθούμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες όπου λογικά θα αποκαλυφθούν τα κίνητρα και οι προθέσεις όλων όσων έχουν εισέλθει στη πατρίδα.

Rick.



Το γεγονός όπως το κατέγραψε το patmostimes.gr




[της Σμαράγδας Μουλιάτη

Μια πολύ συγκινητική ιστορία με πρωταγωνιστή ένα Αφγανόπουλο ξετυλίχτηκε τις τελευταίες μέρες στο νησί μας.
Αφγανόπουλο που πριν 10 χρόνια πέρασε σαν λαθρομετανάστης από το νησί μας, επέστρεψε να ευχαριστήσει έναν συμπατριώτη μας που του έκανε τα εισιτήρια να πάει στον Πειραιά και να τα επιστρέψει.
Ήταν χειμώνας του 2008 τότε που οι ροές των λαθρομεταναστών από το Αφγανιστάν, Πακιστάν κ.λ.π ήτανε καθημερινές. Στο Αγαθονήσι έφθασαν μαζί με άλλους και τρία 12 χρονα παιδιά και μεταφέρθηκαν στην Πάτμο. Ήταν η εποχή που στοιβάζονταν στα κρατητήρια της αστυνομία;, μέχρις ότου αφεθούν ελεύθεροι. Από την εποχή εκείνη έχουμε καταγράψει άπειρες εικόνες . 

Τα τρία παιδιά είχαν φύγει από το Αφγανιστάν με προτροπή των γονιών τους. Διέσχισαν με πολλούς τρόπους και μέσα, τις χώρες και πέρασαν στην Τουρκία. Από κει πλήρωσαν έναν διακινητή και τους μετέφερε με πολλούς άλλους στο Αγαθονήσι. 

Στην Πάτμο μετά τα κρατητήρια της αστυνομίας διέμειναν στο ξενοδοχείο Summer της Ιεράς Μονής που το διέθεσε για να μείνουν τα παιδιά που ήταν ασυνόδευτα.

Τα παιδιά κυκλοφορούσαν ελεύθερα. Μια μέρα πλησίασε ένα συμπατριώτη μας που τον έβλεπε πρώτη φορά και του είπε ότι θέλει να πάει στον Πειραιά αλλά δεν έχει χρήματα για τα εισιτήρια. Τότε ο συμπατριώτης μας του έβγαλε τα εισιτήρια και δεν το ξαναείδε. 

Από κει τα τρία παιδιά έφυγαν από την Πάτμο για τον Πειραιά ανακατεμένα με ένα γκρούπ Γιαπωνέζων και όταν έφθασαν σοτν Πειραιά χώρησαν. 

Το ένα από αυτά ο 22χρονος σήμερα Αφγανός περιπλανήθηκε σε όλη σχεδόν την Ελλάδα δουλεύοντας σε διάφορες δουλειές όπως χωράφια κ.λ.π. 

Έφυγε μέσα σε κοντέινερ που ήταν ασφυκτικά γεμάτο μαζί με άλλους . Πήγε Ιταλία όπου και κει περιπλανήθηκε μέχρι που κατέληξε στις Βρυξέλες. Εκεί μία οικογένεια τον ανέλαβε και τον έστειλε σε σχολείο. Τώρα σπουδάζει μηχανικός και εργάζεται. Με τα χρήματα που κερδίζει αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα για να βρει το νησί και τον άνθρωπο που του έκανε τα εισιτήρια για να πάει να βρει το όνειρο του. 

Τον συναντήσαμε στην πλατεία της Σκάλας όπου πριν από λίγο είχε συναντήσει τον συμπατριώτη μας. 

Ήταν πολύ συγκινημένος. Μας διηγήθηκε την περιπέτεια του και τη διαδρομή του στην Ελευθερία, η οποία ήταν γεμάτη αγκάθια αλλά ευτυχώς με happy end.

Ο 12 χρονος τότε Αφγανός δεν ήξερε το όνομα του νησιού μας αλλά συγκράτησε το τοπίο και τα κτίρια. Μέσα από το google earth έψαχνε να καταλάβει ποιο ήταν το νησί που έμεινε για αρκετό καιρό και ένας άνθρωπος του έκανε τα εισιτήρια για να φύγει για τον Πειραιά, και πως λεγόταν. Από κει γνώρισε το κτίριο της καζάρμας που στεγάζεται η αστυνομία και έμαθε ότι λέγεται ΠΑΤΜΟΣ. Πήρε το καράβι από τον Πειραιά και ήρθε να συναντήσει τον άνθρωπο που τον βοήθησε στα 12, να ελευθερωθεί και να πραγματοππιήσει το όνειρο του.

Με περιγραφές γιατί δεν ήξερε ούτε το όνομα του, τον βρήκε και τον συνάντησε. Και όπως διαπιστώσαμε μεγάλη ήταν η συγκίνηση και των δύο. Το βράδυ της ίδιας μέρας το Αφγανόπουλο έφυγε από το νησί ευχαριστημένος γιατί γνώρισε καλύτερα τον ευεργέτη του και του εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του.

Από επιθυμία του συμπατριώτη μας, δεν αποκαλύψαμε το όνομα του.]





Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours