Ήταν κάτι όμορφο μετά τη χθεσινή τραγωδία, η βουλή (που τόσα δικαιωματικά έχει ακούσει) να υιοθετεί τα παιδιά του Γιώργου, που δεν έφυγε άδικα, συνεχίζει από κάπου αλλού να μας κοιτάει, όπως και τόσοι άνθρωποι που φεύγουν.

Όπως πολύ εύκολα και εγώ πάμπολλες φορές κατηγορώ και κατηγορούμε το σύνολο των τριακοσίων βουλευτών, έτσι και σήμερα νιώθω μια ανακούφιση, γνωρίζοντες βέβαια ότι είναι προσωρινή, αλλά υπάρχει είναι αληθινή και τη νιώθω, όπως και πολλοί άλλοι που διάβασαν την είδηση.

Αν ξεκινήσουμε να μιλάμε για τους πολιτικούς και τις πολιτικές των τελευταίων ετών, ο κάθε Έλληνας πολίτης θα έχει να πει και μια ιστορία που θα περιγράφει τα λάθη, τις παραλείψεις ίσως και τις προδοσίες που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Όμως, μη ξεχνάμε κάτι.

Τον καθρέπτη…

Να πάρουμε τον καθρέπτη.... και να τοποθετήσουμε την κοινωνία απέναντι του και εκεί θα δούμε την ασχήμια του πολιτικού συστήματος, που αντικατοπτρίζει την ασχήμια των επιλογών μας.

Η εικόνα της κοινωνίας(όχι όλων διότι πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις) καθρεπτίζεται στη Βουλή.

Μην ξεχνάμε τον καθρέπτη και με ποια κριτήρια κάναμε την επιλογή μας σε αυτούς που θα μας εκπροσωπούσαν κατά το παρελθόν.

Ήταν ατομικά οικογενειακά τα κριτήρια της επιλογής μας ή αποσκοπούσαμε στο καλό του συνόλου και της χώρας;

Πόσοι κινήθηκαν με γνώμονα το πρώτο και πόσοι με το δεύτερο.

Είμαι από τους τελευταίους που θα είχα κάτι καλό να πω για τη Βουλή, αν κάποιοι απαξιώνουν την πολιτική και τους συμμετέχοντες σε αυτή, είμαι μέσα σε αυτούς, αφού πλέον υπάρχουν οι αποδείξεις ότι δεν ασκούν οι εκπρόσωποι του λαού την διακυβέρνηση ενός κράτους ή μάλλον η διαδικασία διακυβέρνησης ενός κράτους δεν είναι αδιάβλητη και διαφανής, αλλά εκπορεύεται από συμφέροντα και σχέδια ξένων δυνάμεων, αυτό που λίγο πολύ αρκετοί γνωρίζουν.

Ίσως να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που έχουμε να πούμε κάτι καλό για το πολιτικό σύστημα, αλλά είναι μέρες που θα πρέπει τα σωστά και τα δίκαια να τα υποστηρίζουμε, πέρα από κομματικές προτιμήσεις που ίσως ακόμη κάποιοι συντηρούν μέσα τους.

Ήμουν την Μεγάλη Πέμπτη σε μια ακολουθία όταν βγήκε ένας ιερέας και άρχισε να μιλάει για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα σε σχέση με το γείτονα αλλά και γενικά για την αστάθεια που επικρατεί στον κόσμο.

Σε μια στιγμή λέει το εξής: Να προσευχόμαστε να έχουν φώτιση οι πολιτικοί μας, να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις στις κρίσιμες στιγμές που θα βρεθεί η πατρίδα μας.

Κάπου με ενόχλησε στην αρχή αυτή η προτροπή, αλλά μετά σκέφτηκα το εξής….για να χρειάζεται φώτιση κάποιος και ειδικά πολιτικός, πάει να πει ότι είτε προϋπάρχει σκοτάδι στο νου του και στις επιλογές του…ή κάποιος άλλος επιβάλλει το σκοτάδι στο νου του ή τέλος κάποιος θα προσπαθήσει να το επιβάλει, την κατάλληλη ώρα, ώστε να εκμεταλλευτεί το timing, με κρίσεις στημένες και από πριν υπολογισμένες στο κομπιουτεράκι με το χρόνο.


Οπότε, μέσα στο γκρι τη πόλης και της καθημερινότητας είναι κάτι όμορφο και ευχάριστο να υιοθετηθούν τα παιδιά του ήρωα Γιώργου από το Κράτος, από την πατρίδα που υπηρετούσε κάθε μέρα εκεί ψηλά.
Μακάρι η Βουλή, οι εκπρόσωποι του λαού, να έδειχναν την ίδια ευαισθησία και σε άλλα θέματα, να έρχονταν πιο κοντά στους...."προλετάριους", σίγουρα κάποια πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα μέσα στην ευρωπαϊκή αποικία.


Rick.
Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours