Πόλεμος, πόλεμος και πόλεμος. Και θηριωδίες.


Γυναίκες-άντρες-παιδιά-γρανάτες-πεινασμένοι ήρωες-αίμα-πέτρες-σκόνη, αχταρμάς.
Τώρα, λένε, έχει ο κόσμος άλλους στόχους.
Κι όταν χτυπάει η καταιγίδα και ο κατακλεισμός, δεν συνεχίζει το χορτάρι να φυτρώνει;
Ναι, πάντα ανθίζει το χορτάρι, με τους μυστικούς, ειρηνικούς του νόμους. Παρ’ όλα αυτά.

Μνημεία καταστρέφονται… Όμως χρειάζεται μνημεία η ανθρωπότητα;
Σούπες χρειάζεται τώρα.
Επιτέλους, μέσα στην φωτιά και στον καπνό αναγνωρίζεις το περιττό ως περιττό.
Αλλά όπως και να ‘χει, σύντομα θα διαβάζεις τον Βέρθερο πάλι και θα κλαις για την Λόττε. Σύντομα και πάλι θα ακούς του Σοπέν τις μαζούρκες και τις συμφωνίες του Μότσαρτ.
Και θα σπαράζει πάλι η καρδιά σου για μια ασήμαντη γυναίκα, επειδή … επειδή … επειδή… επειδή… χα χα … χα… επειδή αγαπάει κάποιον άλλο.
Σήμερα με απελπισία βλέπουμε λερωμένους ανθρώπους να ψάχνουν τα παιδιά τους κάτω από τα συντρίμια και αύριο τσατιζόμαστε για τον λεκέ στο κάτασπρο πουκάμισό μας.

Πόλεμος, πόλεμος και πόλεμος.
Πότε επιτέλους θα κηρύξουμε τον πόλεμο στην βλακεία, την συνήθεια, την πολυτέλεια, την δειλία, την προκατάληψη και την υποκρισία μας;
Ειδικά με την συνήθεια πρέπει να κάνουμε τον πόλεμο. Το φέρετρο της ψυχής. Την συνήθεια που κλέβει τη δύναμή σου να διεισδύσεις… στο σωστό.
Αυτή είναι η μοναδική μάχη που πρέπει να δοθεί για την Ειρήνη του μέλλοντος. Δηλαδή μέσα μας.

Χιλιοειπωμένα πράγματα, ξέρω. Όμως σωστά. Σαν το «3+2=5». Και σαν το «μέτρον άριστον». Και σαν το «οίδα ότι ουδέν οίδα». Όσες φορές κι αν τα πεις, σωστά θα είναι.


Άνα Ζουμάνη

Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours