Σήμερα στην εκκλησία απαγγέλλεται η παραβολή του Ασώτου υιού, του 
υιού που αποφάσισε να πάρει όλη την περιουσία που του ανήκει και να φύγει ώστε να ζήσει τη ζωή του. Ο πατέρας του, δεν του αρνήθηκε το αίτημα, του παρέδωσε το μερίδιο του και εκείνος ξεκίνησε την περιπέτειά του.

Αφού δαπάνησε όλη του την περιουσία, γοητευμένος και θαμπωμένος από τις πάσης φύσεως απολαύσεις της τότε εποχής, ξέμεινε από λεφτά και κατάντησε από αρχοντόπουλο να γίνει δούλος και μάλιστα πεινασμένος δούλος, δίχως το κύρος και την αξιοπρέπεια που είχε προηγουμένως.


Σκέψου τώρα τη χώρας μας και στη θέση του στοργικού πατέρα, να τοποθετήσουμε τους προγόνους μας, που έχυσαν το αίμα τους σε συνθήκες αντίξοες, άλλων εποχών, που εχθρός δεν ήταν μόνο οι σφαίρες αλλά και οι κακουχίες που προκαλούνταν από τις καιρικές συνθήκες, έτσι ώστε όλοι εμείς τώρα να κληρονομήσουμε ένα περήφανο έθνος, μια πίστη, και ένα κράτος που ήταν ο φάρος της Δημοκρατίας.

Αυτά λοιπόν που μας παρέδωσε ο πατέρας μας(οι πρόγονοι μας) σαν κληρονομία, εμείς τα πήραμε και τα κατασπαταλήσαμε, δεξιά… αριστερά, σοσιαλιστικά…με κάθε τρόπο, επαναπαυόμενες ολόκληρες γενιές στις κάλπικες πολιτικές υποσχέσεις, στα κατά συρροή ρουσφέτια, εμπιστευόμενοι μασκαρεμένους λύκους πολύχρωμων προεκλογικών γραφείων που υποκλίνονται σε διεθνής ενώσεις, οργανισμούς και χώρους με καλογυαλισμένα ασπρόμαυρα πλακάκια.

Αφού κατασπαταλήσαμε τη περιουσία των πατέρων μας, καταλήξαμε να γίνουμε δούλοι και από την πείνα να τρώμε από τα ξυλοκέρατα των χοίρων, δίχως στέγη, δίχως φροντίδα, στο έλεος των αφεντάτων που μας θέλουν και δίχως πατρίδα.

Ναι, μέχρι τώρα περάσαμε καλά, κάπως άσωτα όπως στην παραβολή, μην υπολογίζοντας το αύριο, όχι μόνο το δικό μας αύριο αλλά και των παιδιών μας, των επόμενων γενιών, βαθιά απασχολημένοι στο σήμερα, στο εγώ, στο κυνήγι του χρήματος, ένα κυνήγι που τελικά μας θόλωσε, μας σκλάβωσε και τώρα επιχειρεί να μας οδηγήσει σε αποφάσεις που θα αλλοιώσουν την ιστορία και αργότερα τη σύσταση ολόκληρου του έθνους.

Όμως...

Από αύριο η χώρα μας αλλάζει.


Από αύριο τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους. Ίσως να είναι ένας δρόμος μακρύς, ίσως δύσκολος... αλλά η πραγματική ελευθερία δεν είναι τσάμπα και δεν πρέπει να μας τρομάζει, όταν φτάσουμε στην Ιθάκη μας θα ανακουφιστούμε και τότε θα τα τακτοποιήσουμε όλα.

Θα πρέπει πρώτα όμως να καθαριστεί η χώρα, με ότι συνεπάγεται αυτό και ότι ο κάθε ένας καταλαβαίνει, για να φορέσει και πάλι τα καλά της και να είναι πιστή στο ραντεβού της με την ιστορία, με τον χρόνο και με μια αποστολή.

Η σημερινή παρουσία και φωνή του πλήθους που θα παραβρεθεί στην συγκέντρωση, όχι απλά δεν πάει χαμένη, αλλά θα δώσει την έγκριση…θα σφυρίξει την έναρξη για να ξεκινήσει αυτή η αλλαγή, για να έρθουν τα πάνω κάτω, να τρέξουν γεγονότα και να ξεβραστούν αλήθειες που θα σοκάρουν….θα ξεκινήσει αυτό που δεν μπορεί πλέον να κάνει κανένας πολιτικός αυτή τη στιγμή, καμία κυβέρνηση, καμία εκλογική αναμέτρηση, καμία Δημοκρατία με την υπάρχουσα μορφή της.

Θα χρειαστεί να είσαι έτοιμος, να είμαστε έτοιμοι, όσοι βέβαια βλέπουμε σε ποιο προσεγγιστικά χρονικό σημείο βρισκόμαστε, άλλωστε κανείς δεν εκβιάζεται… θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι ότι ανα πάσα στιγμή μπορεί και να χάσουμε το όποιο βόλεμα μας.

Η περίοδος που έρχεται μέχρι το Πάσχα, που φέτος πέφτει αρκετά νωρίς, 8 Απριλίου, είναι μια πολύ καλή περίοδος προετοιμασίας, εσωτερικής.



"Κάποιος άνθρωπος είχε δυο γιους. και είπε ο νεώτερος αυτών προς τον πατέρα, «Πατέρα, δώσε μου το μέρος της περιούσιας που μου ανήκει». Και μοίρασε σ’ αυτούς τα υπάρχοντα του. Και μετά από λίγες ημέρες, ο νεώτερος γιος, αφού μάζεψε τα πάντα, έφυγε σε χώρα μακρινή. και εκεί διασκόρπισε την περιούσια του ζώντας άσωτα. Αφού δε δαπάνησε τα πάντα, έγινε μεγάλη πείνα στην χώρα εκείνη και αυτός άρχισε να στερείται. Τότε πήγε και προσκολλήθηκε σε ένα από τους πολίτες εκείνης της χώρας. ο οποίος τον έστειλε στα χωράφια του για να βόσκει γουρούνια. 

Και επιθυμούσε να γεμίσει την κοιλιά του από τα ξυλοκέρατα τα οποία έτρωγαν τα γουρούνια. και κανένας δεν έδινε σ’ αυτόν. Και αφού ήρθε στον εαυτό του είπε: πόσοι μισθωτοί του πατέρα μου έχουν περίσσιο ψωμί και εγώ χάνομαι από την πείνα! Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου, και θα του πω, «πατέρα αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιον σου. και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομαστώ γιος σου. κάνε με σαν ένα των μισθωτών σου.» 
Και σηκώθηκε και ήλθε προς τον πατέρα του. ΕΝΩ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΜΑΚΡΙΑ, ΕΙΔΕ ΑΥΤΟΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΠΛΑΧΝΙΣΤΗΚΕ. ΚΑΙ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΕΠΕΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΡΑΧΗΛΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΦΙΛΗΣΕ. Και είπε προς αυτόν ο γιος: πατέρα αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιον σου, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομαστώ γιος σου. ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΙΠΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΤΟΥ: ΦΕΡΤΕ ΕΞΩ ΤΗΝ ΣΤΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΙ ΒΑΛΤΕ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ. Και φέρτε και σφάξτε τον μόσχο τον σιτευτό, και αφού φάμε ας ευφρανθούμε. διότι αυτός ο γιος μου νεκρός ήταν και ΞΑΝΑΖΗΣΕ. Και χαμένος ήταν και βρέθηκε. Και άρχισαν να ευφραίνονται".Κατά Λουκά 15:11-24

call me Rick
Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours