Αν μπορούσα να πω κάτι για το διάστημα από την αρχή του 2018 μέχρι και σήμερα, είναι αυτό που είχα πει και μερικές ημέρες πριν, ότι στη χώρα μας έχει πέσει τελευταία μια επιδημία «αναχωρήσεων».

Είτε από φυσικά αίτια, είτε από δυστυχήματα και δολοφονίες, ο μήνας που πέρασε ήταν γεμάτος από «αναχωρήσεις» και δυστυχώς ανεξαρτήτου ηλικίας.

Θα μου πεις τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο.

Για κάποιον που δεν το παρατηρεί, πιθανός τίποτα, όταν όμως προσπαθείς να το καταγράψεις, εκεί αλλάζουν τα πράγματα.

Μέσα σε μια χώρα που ήδη πονάει, μέσα σε πολλές πρωτιές πρώτη και σε κατανάλωση αντικαταθλιπτικών, προστίθεται και άλλος πόνος, ο πόνος του χαμού ενός δικού σου ανθρώπου.

Είναι πολύς και μεγάλος ο πόνος της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου και μόνον η τέταρτη διάσταση, ο χρόνος μπορεί να τον θεραπεύσει ή να τον επουλώσει.

Όπως και να έχει, η απώλεια είναι απώλεια….....όμως δεν είναι το τέλος.

Η μάλλον να το πούμε αλλιώς..... είναι η αρχή. Είναι πολύ δύσκολο όσο και σημαντικό να καταλάβουμε κάτι τέτοιο. Κάτι τέτοιο που σίγουρα με τις καθημερινές μέριμνες και υποχρεώσεις μας εμποδίζουν απλά και μόνο να κάτσουμε και να το μελετήσουμε,να το ψηλαφίσουμε, όπως δηλαδή έκαναν η αρχαίοι πρόγονοί μας,,,,"φιλοσοφία εστί μελέτη θανάτου" έλεγαν και όχι τυχάια.

Ακόμη και η επιστήμη, μέσω της κβαντικής φυσικής σιγά σιγά αρχίζει και το ψιθυρίζει…

Τι ψιθυρίζει;… .....ότι ούτε μόνοι μας είμαστε, ούτε παύουμε να υπάρχουμε μετά τον θάνατο του σώματος και ότι η συνείδηση μας υπάρχει και μετά από αυτόν.

Μην πάμε όμως στο μετά το θάνατο, ας δούμε το πριν.

Πόσο ελεύθεροι είμαστε πριν από τον θάνατο;

Αυτή τη στιγμή, πολλοί από εμάς νομίζουμε πως είμαστε γενικά ελεύθεροι να κάνουμε ότι επιθυμούμε.... αλλά στην ουσία δεν είμαστε.

Όση άνεση μπορεί να έχουμε, όσα χρήματα μπορεί να διαθέτουμε και να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη, στην πραγματικότητα αδερφέ μου δεν είμαστε καθόλου μα καθόλου ελεύθεροι.

Κάνε μια βόλτα σε ένα νεκροταφείο…και πιθανότατα θα το καταλάβεις αμέσως.

Όλοι είμαστε κάτω από την δουλειά του θανάτου, αυτός καθορίζει τις ζωές μας.

Δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε, ούτε να τον νικήσουμε με κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα της εποχής μας, ούτε με κάποιο τρόμο να κρυφτούμε σε ένα καταφύγιο ώστε να μην μας βρει ποτέ το δρεπάνι του και να παραμείνουμε εδώ για πάντα.

Στο διάστημα, μπορεί να στέλνουμε έξυπνα αμάξια και να τα προγραμματίζουμε να κάνουν βόλτες στους πλανήτες, τρόπο να μην πεθαίνουμε όμως δεν έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής και προφανώς ούτε και πρόκειται, αφού δεν άπτεται της ανθρώπινης επιστήμης.

Λοιπόν;…. για ποια ελευθερία μιλάμε, αφού όλοι ανεξαιρέτως ζούμε αλυσοδεμένοι κάτω απ’το ζυγό του θανάτου;

Μόνος ένας τον νίκησε, πριν από 2000 και κάτι χρόνια, επέστρεψε και μας το είπε, και μας είπε και μερικούς τρόπους για το πως και πότε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

Αν λοιπόν τώρα δεν είμαστε ελεύθεροι, τότε τι είμαστε;

Γενικά, είμαστε μια πολύ μεγάλη ομάδα ανθρώπων, όλοι τόσο όμορφα διαφορετικοί που όμως δε λεμέ να συμφωνήσουμε έστω και στα βασικά, όπως π.χ στο ότι δεν είμαστε πραγματικά, ουσιαστικά ελεύθεροι, στην κάπως σύντομη παρουσία μας στις εδώ τρεις διαστάσεις.

Γιατί αν συμφωνούσαμε σε αυτό το απλό, αλλά βασικό και λογικό θέμα του θανάτου, θα μπορούσαμε πολύ πιο εύκολα να δούμε τις αλυσίδες μας και αυτόν που μας τις έχει φορέσει και τις σφίγγει κάθε λίγο και λιγάκι.

Αν νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι, τότε αγνοούμε τις αλυσίδες μας και όχι μόνον αυτό αλλά και επιπλήττουμε όσους μας μιλάνε για αυτές, και μας λένε να κάνουμε ησυχία μπας και ακούσουμε έστω το θόρυβο που κάνουν και αντιληφθούμε μια άλλη πραγματικότητα... Μια πραγματικότητα που μας λέει ότι, κάθε μα κάθε εμπόδιο ή κατάσταση που βιώνουμε ή θα βιώσουμε στο μέλλον, όσο δύσκολη και να μοιάζει θα είναι προσωρινή.... δεν θα κρατήσει για πάντα.

«Κάποια μέρα του καλοκαιριού θα ξυπνήσουμε και θα ακούσουμε από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση ότι η Ελλάδα κήρυξε Πτώχευση. Τότε οι οποιεσδήποτε καταθέσεις στις τράπεζες, θα παρακρατηθούν για να πληρωθούν τα χρέη. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, αρχίζουν τα χειρότερα στην Ελλάδα».

Αυτό ήταν ένα από τα γραπτά κείμενα του κεκοιμημένου πλέον Γέροντα, Νεκτάριου Βιτάλη.

Δεν γνωρίζω να πω τίποτα απολύτως για το πνευματικό μέγεθος αυτού του ανθρώπου και τη πύρινη και ακλόνητη πίστη που είχε, ακόμη και στο τελευταίο διάστημα της ζωής του που ήταν κατάκοιτος στο κρεββάτι.

Ότι έχει πέσει στην αντίληψη μου είναι ότι διάβασα ή ότι άκουσα από ανθρώπους που τον έζησαν ή που τον επισκέφτηκαν.

Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι με τις προσευχές τους κρατάνε ακόμη τη χώρα σε μια ελεγχόμενη για την ώρα κατάσταση.

Όσο υπάρχουν οι έμψυχες αυτές προσευχές, η χώρα μας κρατάει μια πνευματική ασπίδα απέναντι στα βέλη των εχθρών και των συμμάχων μας.

Όταν αναχωρούν τέτοιοι πνευματικοί πολεμιστές, λιγοστεύει το έμψυχο υλικό και το στράτευμα μειώνεται.

Και όταν λιγοστεύει το στράτευμα, ,είναι η κατάλληλη ευκαιρία για τον εχθρό να κάνει την επόμενη κίνηση του, να βγάλει στη παρτίδα βασίλισσες και στρατηγούς... να κερδίσει ότι έχασε το προηγούμενο διάστημα στη σκακιέρα.

Μόνον αυτό μπορώ να πω.

Μη ψάξεις σε κάποιο κανάλι να δεις σαν έκτακτο γεγονός την απώλεια αυτού του ξεχωριστού και χαρισματικού ανθρώπου…όπως γίνεται με το θάνατο κάποιου διάσημου ηθοποιού ή τραγουδιστή κλπ. που σκορπάει θλίψη η απώλεια του στην.... κρίσιμη μάζα.


Καλό ταξίδι Γέροντα, πέταξες για την «Ελευθερία»....








call me Rick




Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours