Οι ποιητές έχουν αυτοδικαίως την άδεια -την ευλογία, θα έλεγα, να τρέχουν με άλλες ταχύτητες.

Δηλαδή μπορούν να χρησιμοποιούν εικόνες, φράσεις, λέξεις, που εμείς, οι κοινοί θνητοί δεν θα τολμούσαμε να τις χρησιμοποιήσουμε.

Γιατί τα λέω αυτά;

Στην πέμπτη ωδή, του κανόνα που θα διαβάσουμε αύριο, ο Υμνογράφος Γεώργιος έχει μία εικόνα. Ο ένας τρέχει με το άρμα του, και δίπλα, ένας άλλος πεζός, ποδαράτος, τρέχει περισσότερο και τον προσπερνάει.

«Ἁρματηλάτης ἐν ἀρεταῖς, ᾤετο δραμεῖν Φαρισαῖος, ἀλλὰ πεζὸς παρακλύδιον ἅρμα διαθέων, καλῶς προέλαβε, συζεύξας ὁ Τελώνης οἴκτῳ ταπείνωσιν.»

Σε ελεύθερη απόδοση: Κάποιος επάνω στο άρμα του νόμιζε πως θα τρέξει, αυτός είναι ο Φαρισαίος. Όμως δίπλα του, ένας πεζοπόρος, σαν να είχε ένα γρηγορότερο άρμα, έτρεχε και αυτός και τον ξεπέρασε. Πώς το λένε αυτό το άρμα; Ταπείνωση.

Θα μπορούσατε να σκεφτείτε αυτήν την εικόνα; Μία προσπέραση απρόσμενη.

Όλοι, όταν σκεφτόμαστε την ταπείνωση, σκεφτόμαστε κάτι ταλαίπωρους δήθεν χριστιανούς, προβατόσχημους. Όσο και να το θέλουμε, δεν έχουμε καλή εικόνα.

Είναι και οι δήθεν ευσεβείς που κάνουν ακόμα πιό δύσκολα τα πράγματα.

Εξάλλου ταπείνωση, στην πραγματική της έννοια, σημαίνει εξευτελισμός. Είτε είναι αυτοεξευτελισμός είτε γίνεται από τον διπλανό, σίγουρα, δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Εγώ τουλάχιστον δυσκολεύομαι να είμαι, να κάνω, να το «παίζω» ταπεινός.
Και έτσι αυτή η εικόνα που συνέλαβε και μας δώρισε ο Υμνογράφος Γεώργιος, ο οποίος δεν είναι και ιδιαίτερα γνωστός, πολύ με ανέπαυσε.

-Τώρα που τα λέμε αυτά, ακούστε και την Βιτάλη, να λέει την δική της εμπειρία, με το Honda. Δεν θα χάσουμε. Μάλλον θα κερδίσουμε.-

Η ταπείνωση, λοιπόν, είναι η προσπέραση, στα καλά αυτοκίνητα και στους καλούς οδηγούς, οι οποίοι πιστεύουν στο αμάξι τους.

Ξέρουν όλα τα εξαρτήματά του, το έχουν «ανοίξει», έχουν μιλήσει άπειρες φοριά τα προτερήματά του, το έχουν στρώσει.

Και έρχεται δίπλα ένα κατσαριδάκι, και χωρίς να πάρουν μυρωδιά τους προσπερνάει.

Αυτό το αμάξι λέγεται ΤΑΠείΝΩΣΗ. Σε πάει μπροστά στα πόδια του Χριστού, του Θεού. Άσε τον άλλο να έχει άλλους προορισμούς.

Να στέκεται μπροστά στο ιερό και να πενεύει το αμάξι του, το όχημά του. Τις αρετές του και τις καλωσύνες του. Άσ' τον να τρέχει.

Πιάσε μιά γωνιά, και κάνε κομμάτια την αρκούδα την καρδιά σου. Πέτα στα σκουπίδια ό,τι θεωρείς καλό και αρετή. Γίνε ένα μηδενικό.

Μπροστά στον Χριστό. Και τότε θα γίνεις περικλύδιον άρμα.

Σου λέω αλήθεια. Τον ξέρω αυτόν τον δρόμο. Είναι πολύ δύσκολος. Είναι σκληρός. Είναι ίσως και απάνθρωπος, και θέλει πολύ γερά νεύρα.

Αλλά να ξέρεις, δεν θα σε νοιάζει ποιός τρέχει δίπλα σου, ούτε και αν κάποιος ή κάποιοι σε ξεπερνούν. Κοιτάς μόνο την δουλειά σου, μέσα στο σκοτάδι σου.

Αλλά να ξέρεις, αυτός ο δρόμος σε βγάζει κατευθείαν στα πόδια του Χριστού.

Δοκίμασε και δεν θα χάσεις.

Καλό και ευλογημένο το Άγιο Τριώδιο, αδελφοί.

Του Καθηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βεροίας, Αρχιμ. Πορφυρίου στην Romfea.gr
Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours