Textual description of firstImageUrl

Ένα βράδυ στον κόσμο...


Μερικές φορές έχουμε την ανάγκη να μείνουμε μόνοι. Να βάλουμε τις σκέψεις μας για λίγο στη σίγαση και να φέρουμε τα πράγματα στο κεφάλι μας σε μια σειρά.

Ή απλά να παρατηρήσουμε το περιβάλλον γύρω μας, σιωπηλά. Για μένα άλλωστε, ισχύει ότι όταν θέλω να μείνω μόνος, γίνομαι ένα με το ανώνυμο και άχρωμο πλήθος. Η σιγή της μοναχικότητας είναι πολύ εκκωφαντική ώρες-ώρες και οι σκέψεις που κατακλύζουν το μυαλό τέτοιες στιγμές, πάρα πολλές. Χρειάζομαι ένα διάλλειμα.

Με κάτι τέτοιες σκέψεις λοιπόν, ξεκίνησα εκείνο το βράδυ. Είχε δροσιά, αλλά δεν κρύωνες. Περπατούσα για κάμποση ώρα, στους σχεδόν άδειους δρόμους, με μόνη συντροφιά κάποιες σκέψεις, από τις μυριάδες που έρχονται στο νου, όταν αρέσει σε κάποιον να «την ψάχνει τη δουλειά». Αλλά είπαμε ότι είμαι εδώ για να καθαρίσω λίγο το μυαλό, να παρατηρήσω τους γύρω μου!

Πήρα έναν πιο πολυσύχναστο δρόμο και άρχισαν να φτάνουν στα αυτιά μου και άλλοι ήχοι, εκτός από τα βήματά μου. Χαρούμενες φωνές νέων, μουσικές από μαγαζιά γεμάτα μέχρι σκασμού, σκόρπιες κουβέντες από συζητήσεις, γέλια… Έφτασα στη πλατεία! Φωταγωγημένη, κάτω από έναν σκοτεινό ουρανό. Και κόσμος, πολύς κόσμος. Βρίσκω ένα παγκάκι και κάθομαι, κοιτώντας αφηρημένα τριγύρω. Κοιτώντας τους συνανθρώπους μου και τη συμπεριφορά τους.

Το πρώτο στο οποίο σκαλώνουν τα μάτια μου είναι ένα νεαρό ζευγάρι, λίγο παραπέρα. Δείχνει γεμάτο ζωντάνια, αφοσίωση και αδιαφορία για το τι συμβαίνει γύρω του. Ο κόσμος του ενός, περιορίζεται στον άλλον. 

Πρέπει να είναι στ’ αλήθεια ερωτευμένοι, σκέφτομαι. Άραγε, πώς θα αισθάνονταν εάν αυτή τη στιγμή ήταν μπροστά τους ο Χριστός; Τι θα Του αντιγύριζαν, αν τους έλεγε εκείνο το βαρύ «εἴ τις ἔρχεται πρός με καὶ οὐ μισεῖ τὸν πατέρα ἑαυτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι»; 

Θα Του έλεγαν κάποια θεολογική αμπελοφιλοσοφία, που πιθανώς είχαν ακούσει; Θα έβρισκαν κάποια δικαιολογία; Θυμάμαι την ιστορία που μας είχε πει ο Δημοσθένης, με το Χριστό και τον «Τζώνυ» και χαμογελάω, περισσότερο με πίκρα, και γυρίζω από την άλλη.

Μια παρέα 4 νεαρών παιδιών, λογικά φοιτητές, έχει βγει από κάποιο κλαμπ. Περπατάνε, μιλώντας δυνατά και γελούν ακόμη πιο δυνατά. Έχουν το ύφος του άφθαρτου, ίσως να σκέφτονται ότι δεν θα γεράσουν ποτέ. Ίσως να σκαρφίζονται την επόμενη τρέλα τους, γιατί τα νιάτα θέλουν τρέλα, έτσι δεν λέει ο κόσμος; Μιλούν για κάτι θέματα που εμένα δεν με αγγίζουν, ούτε απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, με άγγιζαν ποτέ. Μα τι ενδιαφέρον τους βρίσκουν και ασχολούνται με αυτά;

 Μήπως εγώ είμαι ο προβληματικός; Μήπως είμαι ένας εκκεντρικός παράξενος τύπος, με χίλια δυο προβλήματα και οι άλλοι είναι οι φυσιολογικοί άνθρωποι που ζουν όπως θα έπρεπε να ζει κανείς, ευτυχισμένοι κατά το δυνατόν με αυτά που ο κόσμος τους προσφέρει; «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει·…». Τα λόγια αυτά μου έρχονται στο μυαλό σχεδόν από το πουθενά και μου δίνουν θάρρος.

Κοιτάζω τώρα μπροστά, καθώς μια μεγάλη παρέα από νέα κορίτσια περνά νωχελικά. Για στάσου, κάπου τις έχω ξαναδεί. Ναι, πριν λίγο, σε έναν δρόμο… Και πιο πριν… Μα ναι, είναι παντού! Είναι σαν να βλέπω τα ίδια πρόσωπα σε όλη την πόλη, γιατί πολύ απλά είναι ίδιες! Ίδιο ντύσιμο, ίδιο βάψιμο, ίδιες κινήσεις, ίδιο βλέμμα χιλίων Καρδιναλίων, ίδιες πόζες για…selfie, ίδια νοοτροπία, ίδια ψεύτικη ζωή μέσα στην οθόνη του κινητού τους. Η απόλυτη ισοπέδωση του δικαιώματος κάποιου να θέλει να διαφέρει από το κοπάδι, να αισθάνεται με καλό τρόπο διαφορετικός και ελεύθερος, χωρίς τα «πρέπει» που επιβάλλει η μόδα σαν σύνολο τρόπου ζωής.

 Αναρωτιέμαι μέχρι πού φτάνει το γνωσιακό τους επίπεδο. Όχι από κομπασμό, αλλά από απλή μελαγχολική απορία. Δε θέλω να συνεχίσω να το σκέφτομαι, ξέρω ότι θα στεναχωρηθώ. «Μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν».

Δεν ήθελα να δω άλλα. Τραβάω για κάπου πιο μοναχικά, ψηλά στην Άνω Πόλη. Εκεί είναι πιο ήσυχα, δεν κυκλοφορεί ψυχή. Και όντως, δεν έκανα λάθος.

Τη νύχτα περπατάς σε ένα δρόμο που νομίζεις τον ξέρεις καλά, και όμως δεν είναι ίδιος. Κάτι λείπει, κάτι κρύβεται, κάτι καινούργιο ήρθε. Ακόμα και ο χρόνος κυλά διαφορετικά τη νύχτα. Και να ‘μαι να κοιτάζω τη πόλη από ψηλά σε μια έρημη γωνιά της, εποπτικά, ελεύθερα, μοναχικά, αληθινά και με λιγότερη ανασφάλεια. Σκέφτομαι όλα αυτά τα φωτάκια που βλέπω κάτω μου, το καθένα αντιστοιχεί σε ένα σπίτι.

 Ένα σπίτι που το γεμίζουν κάποιοι άνθρωποι, και αυτούς τους γεμίζουν τα προβλήματά τους, οι σκέψεις, οι ανησυχίες και οι επιδιώξεις τους. Πόσοι να βλέπουν τον κόσμο όπως και εγώ; Πόσοι να έχουν καταλάβει ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι; 

Ένα βαρετό, ανούσιο, κουραστικό πολλές φορές παιχνίδι, αλλά…παιχνίδι; Πόσοι να σκέφτονται τα ίδια με μένα αυτή τη στιγμή, κοιτάζοντας από κάποιο άλλο ψηλό μέρος τον κόσμο κάτω από τα πόδια τους; Τον κόσμο που επιχειρεί να τους πνίξει μέσα σε μια πλημμυρίδα ηλιθιότητας, ανάκατης με τρόμο και ψεύτικες ελπίδες; «Εν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον».

Γυρίζω στο σπίτι. Με κούρασε η μοναξιά μου στον κόσμο και γυρνάω στη μοναχικότητα. Πηδάω το… «ντουβάρι» και βρίσκομαι στο δικό μου κόσμο. Δεν είναι ο τέλειος, αλλά μου αρέσει πιο πολύ, από αυτό που βλέπω εκεί έξω. Και αυτό που βλέπω είναι ένα μάταιο κυνήγι της ευτυχίας, με όπλα την ανηθικότητα, τη διασκέδαση, την ισοπέδωση στο όνομα του…trendy και του πολιτικώς ορθού, με όπλο την άγνοια τέλος πάντων, και την ανέμελη ζωή του πρόβατου πριν το σφαγείο. 

Και να ‘μαι να βαδίζω ξανά μόνος στον ήσυχο δρόμο για το σπίτι, σκεπτόμενος όλα αυτά. Και θυμάμαι τα λόγια του Αρχηγού της Ζωής που μου ήρθαν στο μυαλό προηγουμένως. Όσο θυμάμαι τα λόγια Του, θυμάμαι και Εκείνον, και όσο θυμάμαι Εκείνον, Αυτός ζει μέσα μου και δίπλα μου. Και τότε, στην ερημιά του μικρού δρόμου, συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν περπατάς μόνος…

ΔΙΟΝΥΣΟΣ1991ΕΛ

Share on Google Plus

call me Rick

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.
    Blogger Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου