30.10.2017  2.06am

Θυμάμαι εκείνο το πρωί που ξύπνησα και είδα ένα μονοπώλιο στη ροή των ειδήσεων, ειδήσεις υπό τη μορφή του Έκτακτου που αναφέρονταν στην επίθεση(της 7ης Απριλίου) με πυραύλους των ΗΠΑ στο έδαφος της Συρίας.
Το βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούμε, πόσοι φανταζόμασταν ότι μπορεί να ξυπνάγαμε το πρωί και όλα, μα όλα να ήταν διαφορετικά;

Την ώρα που κοιμόμουν, που ο περισσότερος κόσμος κοιμόταν, η Αμερική εκτόξευε 59 πυραύλους στο έδαφος της Συρίας.

Αν, λέμε αν είχαμε κάποιο ατύχημα, πως θα ξυπνάγαμε το πρωί;

Όταν λέμε ατύχημα, εννοούμε να χτυπηθεί κάποιος ρωσικός στόχος, να συμβεί μια δράση που η αντίδραση της θα είναι ταχύτατη και σφοδρή και θα περιπλέξει τα πράγματα σε τέτοιο βαθμό, που δεν θα ξεμπλέκονται μέσα σε υπερπολυτελή κτίρια, μέσα σε οβάλ γραφεία…με τα λόγια.

Όσο μεγάλο και αν φαίνεται σε μερικούς το διάστημα αυτό που διανύουμε, από την αρχή της κρίσης στη χώρα μας, μέχρι να ξεκινήσει ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, που δεν έχουμε ξαναδεί παρόμοιες επιπτώσεις του κατά το παρελθόν, τόσο σύντομη θα είναι η κορύφωση του.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο θα συμβεί το ξέσπασμα, λες και ήταν έτοιμοι από καιρό.

Και εκεί θα πέσουμε σε πνευματοκίνητα κείμενα του παρόντος, που μιλάνε για το μέλλον, για το ξέσπασμα που θα αλλάξει τον κόσμο όπως τώρα τον ξέρουμε.

Το μόνο που θέλω, είναι απλά να σημειώσω τη σύντομη χρονική έκταση εκδήλωσής του φαινομένου και πρόβες όπως η παραπάνω έχουμε δει και παλιότερα.

Μένω στο ότι, η αλλαγή που θα σημάνει την παγκόσμια ανακατωσούρα πιθανός να μας βρει στον ύπνο, όταν η συνείδηση μας θα δεν θα μπορεί να προβάλει αντίσταση και θα ξυπνήσουμε σε τετελεσμένα γεγονότα που θα έχουν δρομολογηθεί κάτω από το φως του φεγγαριού.

Οπότε κάθε βράδυ θα πρέπει να το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ότι κάποιοι θα προσπαθήσουν να μας αιφνιδιάσουν, να μας πιάσουν κυριολεκτικά στον ύπνο.

Όμως, από την ημέρα και τη στιγμή που θα ξυπνήσουμε διαφορετικά από ότι θα κοιμηθούμε, δεν θα μπορούμε να γυρίσουμε στην προηγούμενη πριν ξημερώσει κατάσταση, διότι οι εξελίξεις θα έχουν πάρει τον δρόμο τους, το σύμπαν όλο θα έχει συντονιστεί με βάση αυτές, ο χρόνος θα κυλάει με βάση αυτές, τα πάντα θα κινούνται σύμφωνα με αυτές.

Δεν νιώθεις ότι πλησιάζουμε;

Αν ο νους ησυχάσει από την βαβούρα της πόλης ή της καθημερινές σκοτούρες και υποχρεώσεις, δεν το αισθάνεσαι;

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι το βλέπεις, το νιώθεις…πολλοί το νιώθουν.

Αυτοί που δεν το βλέπουν, είναι γιατί δεν ησυχάζουν μέσα τους, ο νους τους δεν βρίσκει χρόνο να γαληνέψει ώστε να μπορέσουν να ακούσουν τους ήχους που κάνει όταν πλησιάζει ο 
«καβαλάρης επάνω στον μαύρο Πήγασο».

Είναι απαραίτητο να κάτσει και να μιλήσει ο κάθε ένας πρώτα με τον εαυτό του, πριν όμως από εκείνο το ξημέρωμα που όλα θα τρέχουν με άλλη ταχύτητα, προς άλλη κατεύθυνση. Δεν προβλέπεται να πάμε απροετοίμαστοι εκείνες τις ώρες, πολλές οι πληροφορίες που θα λαμβάνουν οι αισθήσεις, θα δυσκολέψει η διαχείριση τους, θα γίνει ζημιά στη συνείδηση και στην διάκριση και κάποιοι ίσως βρεθούμε εκτεθειμένοι στις ορέξεις των ημερών αυτών.

Το διάστημα που πέρασε, σχεδόν 7 χρόνια κρίσης… είναι μεγάλο, το καταλαβαίνουμε όλοι.

Όπως και όλοι αναρωτιόμαστε πότε θα τελειώσει όλο αυτό το μαρτύριο της κρίσης, της παραπληροφόρησης, της διαπλοκής, της αδιαφορίας, της αδικίας, της αβεβαιότητας κλπ. . Είμαστε στο πρώτο μισό, της τρίτης επταετίας…από την μια και από την άλλη, φέτος σβήσαμε τα κεράκια του 7ετούς μνημονίου. Όσα κεράκια δηλαδή είχε σβήσει και η επταετία της Χούντας, πριν σβήσει ολοκληρωτικά. Άραγε οι "τιμωρίες" στην Ελλάδα μετά το 1945 κρατάνε 7 χρόνια;

Θα δείξει....

Μέχρι και 5 ημέρες πριν τα Χριστούγεννα.

Το διάστημα που διανύουμε είναι κομβικό για το πολιτικό σκηνικό της χώρας, για την ασφάλεια της χώρας και την υποτυπώδη, ελεγχόμενη και εύθραυστη σταθερότητά της.
Πρέπει άραγε να περάσουμε οπωσδήποτε από τον Ρουβίκωνα αυτών των εξελίξεων, δε φτάνουν 7 χρόνια θλίψης, ανέχειας και αυτοκτονιών για να ξεπλύνουν το παρελθόν;
Δεν ξέρω, αλλά δεν είναι το όνειρό μου αυτό.

call me Rick
Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours