Μια γριούλα από το Σύνταγμα κάποτε μου είπε...[προσωπική μαρτυρία]




(μια αληθινή ιστορία αφιερωμένη σε εσας αξιότιμοι βουλευτές που σήμερα ψηφίσατε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο)

Σήμερα 10-10-2017(10) ή 111, σε εσάς που ψηφήσατε το εν λόγο νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου απο τα 15 έτη, θα σας πω μια ιστορία...

Χάνεις πολύτιμο χρόνο ασχολούμενος απλά να λες την άποψη σου. Το έκανα δύο φορές διάβασα και ακούσα και άλλες απόψεις, όμως όλοι εσείς που υπερψηφίσατε το σημερινό νομοσχέδιο θα σας πω μια ιστορία και αν η τύχη τα φέρει έτσι και την διαβάσει κάποιος από εσάς, να την θυμάται και να μην την ξεχάσει.


Δεν είχα σκοπό να αναφέρω την παρακάτω ιστορία, άλλωστε έχει περάσει ένας μήνας περίπου απο το συμβάν, αλλά αφορμή στέκεται η σημερινή μαύρη ημέρα για την χώρα.

Κατά αρχάς ξεκινάω με κάτι ωραίο που είπε ο Β. Λεβέντης σήμερα  το πρωί από το βήμα της Βουλής.

Είπε ότι :«Η Ελλάδα θα πρέπει να εξάγει ήθος, όπως έκανε τόσα χρόνια και όχι να υιοθετεί φραγκολεβαδίτικα ήθη, να εφαρμόζει δηλαδή τα ήθη και τις αξίες των Ευρωπαίων».

Συμφωνώ με αυτήν την έκφραση, αλλά να συμπληρώσω ότι η Ελλάδα εισάγει ήθη και αξίες  είτε γιατί της το επιβάλουν, είτε γιατί δεν έχει αποθέματα ήθους, έχει έλλειψη, της τελείωσαν.

Από σήμερα μπαίνουμε σε μπελάδες σαν χώρα, όχι μεμονωμένα, όπως στην πολυετή οικονομική κρίση, που τα σπασμένα τα πληρώνουν οι αδύναμοι και η κορυφή της πυραμίδας παραμένει στο απυρόβλητο.

Από σήμερα μετράμε αντίστροφά, μπαίνουμε σε μεγάλες περιπέτειες, συνολικά σαν κράτος, όχι μεμονωμένα..κάτι που καταλαβαίνεις τι μπορεί να σημαίνει. Και θα είναι πολύ σημαντικό και φρόνιμο αργότερα να θυμόμαστε γιατί μπήκαμε σε αυτούς τους μπελάδες.

Και να μην ξεχάσουμε, από την ένταση των εξελίξεων που έχουμε μπροστά μας, τον λόγο… τον έναν ακόμη λόγο που πλησιάζει αυτή η καταιγίδα την αυλή μας.

Κακά τα ψέμματα...πλέον λογιζόμαστε ως νούμερα, είμαστε απλά νούμερα στις οθόνες τους και το βλέπεις στο μαγαζί που πας και ψωνίζεις, στην δουλειά που εργάζεσαι , στο νοσοκομείο που επισκέπτεσαι κτλ.και σαν νούμερα μας αντιμετωπίζουν.

ΟΙ διακρίσεις και οι διαχωρισμοί που υπερασπίζονται οι "κλόουν" της πολιτικής και πιπιλίζουν όλο αυτό το διάστημα τα συστημικά μέσα προπαγάνδας, αυτόν τον σκοπό είχαν, να μην υπάρχει άντρας, γυναίκα, μαμά, μπαμπάς, κορίτσι, αγόρι, γιαγιά, παππούς…δηλαδή επιθυμούν την κατασκευή μιας unisex κοινωνίας κατά τα χολιγουντιανά πρότυπα, εντελώς απρόσωπη και δίχως ταυτότητα, με άτομα που θα συμμετέχουν στην τεχνολογικά αναβαθμισμένη αστική φυλακή που μας έστεισαν, υπακούοντας τυφλά στο νούμερο τους, όπου θα είναι και η ταυτότητα μας.

Δηλαδη να ευθυγραμμιστούμε όλοι οι άνθρωποι με τα ήθη τους και τις αξίες τους.(Κράτα το αυτό)

Πολλοί αρνούνται να καταλάβουν ότι τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ο Χίτλερ δεν τον έχασε, απλά άλλαξε τακτική. Οι ιδέες  και οι στόχοι του είναι ακόμα ζωντανοί και κρύβονται πίσω από δήθεν δικαιώματα και αριθμούς.

Ειλικρινά, με πάσα ηρεμία αλλά και ευθύνη , σας μεταφέρω τα παρακάτω και λόγω της κρίσιμης καμπής των εξελίξεων που αυτή την στιγμή παίρνουν.

Ένα απόγευμα, περίπου ένα μήνας πίσω, αρχές Σεπτεμβρίου, συνάντησα έναν άνθρωπο, έναν σπάνιο θα έλεγα άνθρωπο.

Το αμάξι το είχα παρκαρισμένο κοντά στην παραλιακή, στο ύψος της Καλλιθέας.

Πηγαίνοντας προς αυτό συνάντησα μια γριούλα, σκυμμένη, με το βλέμμα στο έδαφος και φορτωμένη με τρεις τσάντες, κόντευαν ψηλότερες από αυτήν, αφού δεν ξεπερνούσε το 1,50 και ζήτημα αν ζύγιζε 40 κιλά και η δυστυχισμένη πήγαινε και δεν πήγαινε..

Την πλησίασα και πιάσαμε για λίγο την κουβέντα και μιας και θα πέρναγα από εκεί που θα πήγαινε (προς Σύνταγμα) της είπα να πάμε μαζί.

Όντως δέχτηκε, της πήρα τις τσάντες και πραγματικά απορούσα πως μπορούσε και σηκώνει 3 μεγάλες τσάντες μόνης της πόσο μάλλον να τις κουβαλάει.

Την έβαλα στο αμάξι, της έβαλα τη ζώνη και της είπα μην ανησυχείτε θα πηγαίνω σιγά σιγά…και μου λέει χαρακτηριστικά "όχι δεν θα τρέχεις.." και κάθισε αναπαυτικά.

Κατά τη διαδρομή είπαμε διάφορα και έφτασε η κουβέντα στην σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας. 

Και σε μια στιγμή την ρωτάω  "εσείς που τα βγάζετε δύσκολα πέρα και έχετε ζήσει κατοχή πόλεμο, πείνα, πως βλέπετε την τωρινή κατάσταση στη χώρα";

Η απάντηση της λοιπόν είναι τα λόγια που θέλω να μεταφέρω σε αυτά τα κουστουμαρισμένα πολιτικά ανδρείκελα, που σήμερα με την ψήφο τους ενέκριναν- σφράγισαν την μοίρα της χώρας.

Μου είπε το εξής:

«Άκου παιδί μου εγώ γράμματα δεν ξέρω, αλλά είμαι υπερήφανη και για την καταγωγή μου και για τα πιστεύω μου και τώρα να με αυτά που γίνονται δεν πάει άλλο, θα γίνει ένα τράνταγμα, απα πα πα…αλλοίμονο σε όλους μας τι έχουμε να δούμε».

Εκείνη την στιγμή που μου τα έλεγε αυτά, την έβλεπα δίπλα μου να στέκει σαν γίγαντας, η φωνής της και ο τρόπος που μίλαγε για αυτό το «τράνταγμα» και το τι έχουμε να δούμε, μπορώ να πω, πως προς στιγμήν πως με πάγωσαν.

Τη ρώτησα τι εννοούσε όταν λέει τράνταγμα και τι θα συμβεί μετά από αυτό, στις δύσκολες στιγμές μετά το τράνταγμα.

Πήρα απάντηση και για τα δύο που ρώτησα και για ένα τρίτο που δεν ρώτησα αλλά προσφέρθηκε από μόνη της να μου το απαντήσει. 
Γνωρίζουν όσοι διαβάζουν τα κείμενα μου ότι δεν θα διστάσω να πω κάτι που πιστεύω, αλλά αυτές τις τρεις απαντήσεις μου είναι δύσκολο να τις μεταφέρω.

Όπως και να έχει συνεχίσαμε, την πήγα στο Σύνταγμα, και όταν την ρώτησα που πάει, μου είπε πουθενά και μου έδειξε ένα παγκάκι και μια στάση λεωφορείου, εδώ κοιμάμαι μου λέει.

Την ρώτησα τι τρώει και μου είπε τίποτα, να έχω λίγο αγιασμό εδώ και λίγο αντίδωρο από την εκκλησία που πηγαίνω και είμαι εντάξει άλλωστε όλο τον Αύγουστο νήστευα. Και ξέρεις μου λέει κάτι; «Δεν πεινάω καθόλου!».

Μιλήσαμε για σπίτι, να έχει κάπου να μείνει, και της είπα επίσης αν θα ήθελε να έχει ένα τηλέφωνο για ώρα ανάγκης και να μιλάμε και μου είπε με χαρά, ναι ένα τηλέφωνο το θέλω, γιατί δεν έχω. Ένα τηλέφωνο και ένα σπίτι ήθελε η κ. Δωροθέα.

Ούτε φαγητό.... ούτε λεφτά, ούτε λόγος για αυτά τα δύο!

Τα ακούτε κύριοι της Βουλής;

Ποιος βγήκε να υποστηρίξει τα ανθρώπινα δικαιώματα της κας Δωροθέας, που θυσίασε τα καλύτερα της χρόνια για να είστε ελεύθεροι και να ψηφίζετε ντροπολογίες και νομοσχέδια εκτρώματα;

Την ώρα που μια ηλικιωμένη γυναίκα κοιμάται σε παγκάκια, εσείς πληρώνεστε  αδρά όχι για να φτιάξετε και να δημιουργήσετε για τις επόμενες γενιές αλλά για να καταστρέψετε κάθε αξία και ήθος μέσα στην χώρα και να μην βρουν τίποτα οι επόμενες γενιές.

Την παραπάνω ιστορία και τα λόγια που τότε είπε η σοφή κ. Δωροθέα, σας τα αφιερώνω.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που έχουν τέτοιο μεγαλείο ψυχής που δεν πρόκειται ποτέ να τους φτάσετε όσα πανεπιστήμια κι αν βγάλετε, όσες γνωριμίες και αν έχετε, όσα λεφτά κι αν διαθέτετε όση εξουσία και αν σας παραχωρείτε.

Και από σήμερα, 10-10-2017(10 ή 111) και για την συνέχεια κύριοι βουλευτές του ναι που χειροκροτούσατε και πανηγυρίζατε σήμερα , σας εύχομαι καλή τύχη, είστε μόνοι σας…εσείς και οι ψηφοφόροι σας και αυτά που σήμερα ψηφίσατε θα στέκουν αύριο ως μάρτυρες κατηγορίας. 
Χαρείτε σήμερα..όπως είπαμε και σε χθεσινό άρθρο εδώ, είναι οι ώρες.... ή ώρα που το σκοτάδι νικάει το φως.
Την κυρία Δωροθέα από την ημέρα εκείνη και μετά δεν την ξαναείδα, αν και της άφησα το τηλέφωνο μου δεν με πήρε πίσω. Και κατάλαβα τι είχαν αυτές οι τσάντες που κουβάλαγε..περιείχαν όλη της την περιουσία.
Αυτά μου είπε μια γριούλα που έμενε σε ένα παγκάκι στην πλατεία Συντάγματος, εκεί δίπλα από το χαμαιτυπείο σας...


call me Rick...
Share on Google Plus

call me Rick

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.
    Blogger Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου