26/10/2017 5.33pm


....και όποιος έχει τη δυνατότητα να φύγει από την πόλη, ας φύγει!

Λίγο αν παρατηρήσεις τις ειδήσεις από το κέντρο της Αθήνας, θα  καταλάβεις ότι κάποια στιγμή θα χρειαστεί να φύγουμε από την πόλη.

Το θέμα είναι α)το πότε και β)ο τρόπος που θα συμβεί κάτι τέτοιο, αν δηλαδή το κάνουμε όμορφα και πολιτισμένα ή το κάνουμε άτακτα, πρωτόγονα, κάτω από ακραίες συνθήκες.

Νομίζω το είπαμε και σε παλαιότερο άρθρο, ότι πλέον η Αθήνα, που φιλοξενεί το 50% των Ελλήνων και μια μεγάλη μερίδα μεταναστών/προσφύγων, δεν είναι πλέον μια ασφαλής πόλη.

Υπάρχουν άτομα που και τα οικονομικά τους και το επάγγελμα τους, τους εξασφαλίζουν αυτή τη δυνατότητα, να φύγουν μακριά από την πόλη και να ζήσουν στην περισσότερο, όπως θα αποδειχτεί στην συνέχεια, ασφαλή επαρχία.

Επίσης υπάρχουν άνθρωποι που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να φύγουν από την πρωτεύουσα....ακόμη και είναι αναγκασμένοι να επιβιώσουν κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Όσοι ζούμε στην Αθήνα το βλέπουμε, η μάζα κάτι έχει πάθει. Η πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας μετά από τρία μνημόνια, περικοπές, φόρους κλπ., έχουν καταντήσει «walkers», δηλαδή περιπατητές, ζόμπι.

Όχι όλοι, μα οι περισσότεροι κυκλοφορούν κάτω από την πίεση του χρόνου, της εργασίας, των υποχρεώσεων κ.α. σε έναν καθημερινό αγώνα δρόμου για να τα προλάβουν όλα.

Και η πίεση από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες αυξάνει το θυμό, την ένταση, τροφοδοτεί τη κακία και αυτή η παρατεταμένη κρίση, οικονομική και αξιακή τροφοδοτεί το έγκλημα.
Τις τελευταίες ημέρες, είδαμε μια 17χρονη να πέφτει νεκρή από τα χέρια της ίδιας της μάνας της, γιατί όπως έλεγε η μητέρα του παιδιού, φοβόταν τον κόσμο που θα μεγαλώσει το παιδί της.... απο την άλλη το ίδιο διάστημα μια 32χρονη, πάλι και αυτή από μαχαίρι, πέφτει δίπλα στο μνήμα του πρώην συντρόφου της, άγνωστο μέχρι στιγμής από ποιον μέσα σε ένα νεκροταφείο.

Παρένθεση, είναι πιθανό τα νούμερα 32, 17 να έχουν συνέχεια π.χ 13,31,22 το καταθέτω προς αναζήτηση.

Κλείνει η παρένθεση…

Πόσο εύκολα πια βγαίνει το μαχαίρι και με τι άνεση πατάνε κάποιοι τη σκανδάλη;

Πόσο στο ντούκου τα περνάμε όλα αυτά και πόσο συχνά πλέον γίνονται;

Δεν είναι μόνο ότι η πόλη είναι πλέον «μαύρη», όπως σωστά λένε κάποιοι, είναι και ότι όσο πάει η ζωή θα έχει λιγότερο αξία.

Και πότε η ζωή έχει λιγότερο αξία... όταν για μερικούς υπάρχουν άλλα πράγματα, που έχουν μεγαλύτερη αξία από αυτή, οπότε και η ζωή κάποιου άλλου αφαιρείται πιο εύκολα.

Και δεν είναι μόνο η ύλη, που είναι πολυτιμότερη από τη ζωή του άλλου, οπότε χάριν αυτής αφαιρείται, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συνδράμουν την κατάλληλη στιγμή για να αφαιρεθεί μια ζωή.

Απλά θυμήσου τους "δράκους" που έβλεπε ο υποτακτικός του Σώρρα, ο Μπαλαντίνας και σκότωσε την παιδοψυχίατρο... έτσι απλά τον βγάλανε τρελό και έθαψαν την υπόθεση, δες την εμμονή της μητέρα της 17χρονης κοπέλας που όπλισε το χέρι της και σκότωσε την ίδια της την κόρη.
Κάποιοι αρχίζουν και τρελαίνονται ή κάποιοι προσπαθούν να μας τρελάνουν, παίζοντας στην οθόνη της φαντασίας μας τις εμμονές και τις φοβίες μας; Έχουν άραγε αυτή τη δυνατότητα να διαβάσουν και να  "διαβάλουν" το νου μας και οι πιο αδύναμοι να υποκύπτουν σε αυτό; Και ποιοι είναι οι πιο αδύναμοι που διαβάλλονται με μεγαλύτερη ευκολία από τους υπόλοιπους; Και αυτούς τους πιο αδύναμους, του πιο απομακρυσμένους από την θετική πηγή ή Θεό, τι τους βάζουν και κάνουν;

Η πόλη νοσεί , η πόλη πλέον αρχίζει και γίνεται αφιλόξενη.

Νιώθω χρέος από την πλευρά μου να μιλήσω με τα λίγα που γνωρίζω και δεν περιγράφω κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει ο Αθηναίος. Αν κάποιος δεν καταλαβαίνει και δεν βλέπει, είναι γιατί δεν θέλει να καταλάβει, δεν θέλει να πιστέψει ότι είμαστε εν μέσω δύσκολων αλλαγών που έχουν δρομολογηθεί για την χώρα μας και επίκεντρο, για αρχή, θα είναι η Αθήνα.

Δεν θέλω να σκεφτώ ότι υπάρχουν άτομα που πιστεύουν τις εξαγγελίες Τσίπρα και της κυβέρνησης του, ότι δηλαδή η χώρα βρίσκεται στην έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια. Δε νομίζω ότι μπορεί κάποιος πλέον να εμπιστευτεί σύσσωμο το πολιτικό σύστημα ,αυτό έχει δώσει εξετάσεις 7 χρόνια τώρα και αποτυγχάνει.
Δεν περιμένω λοιπόν από την πολιτεία να με προστατέψει και αν η πολιτεία δεν μπορεί να το κάνει τότε τι γίνεται;

Μέρες τώρα παρατηρώ τι επιθέσεις των αναρχικών με βόμβες μολότοφ, σε γραφεία και αστυνομικά τμήματα. Είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο οι επιθέσεις στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, και τα επεισόδια στη στάση του μετρό Πανεπιστήμιο, στα Προπύλαια κλπ.

Και κάπου αναρωτιέσαι, αυτά τα παιδιά δεν κουράστηκαν κάθε βράδυ να παίζουν τον ίδιο ρόλο στο ίδιο έργο;

Άντε μια φορά κάθε τόσο να το καταλάβω, 20 φορές το χρόνο να το καταπιώ, αλλά σχεδόν κάθε ημέρα και από μια επίθεση;

Δεν θα ασχοληθώ με αυτές τις αναρχικές ομάδες, όλοι είδαμε το 2008 τι έκαναν και εξ ονόματος ποιανού λειτούργησαν. Το βλέπουμε και τώρα στην Αμερική και η εκεί προσπάθεια αναταραχής και ανατροπής του υπάρχοντος καθεστώτος διακυβέρνησης.

Θα πω το έξης όμως, για να αιτιολογήσω αυτό που ο τίτλος του άρθρου λέει.

Πριν μερικές ημέρες σε ένα άρθρο ξένης ιστοσελίδας διάβασα κάτι πολύ ενδιαφέρον.

Ο ξένος αναλυτής περιέγραφε τον τρόπο δράσης του Ίσις στην Ευρώπη, λέγοντας πως η τρομοκρατική οργώσει σχεδιάζει μεγάλο-α τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ευρώπη.

Όμως για να πραγματοποιηθούν αυτά τα χτυπήματα σε βάθος χρόνου, θα πρέπει να παραμένουν ενεργοί-ζεστοί οι διάσπαρτοι ισλαμικοί πυρήνες, δημιουργώντας κάθε τόσο μικρά τρομοκρατικά χτυπήματα, ώστε να μην αποθαρρύνονται τα μέλη του Ίσις με τη πάροδο του χρόνου και σβήσει η φλόγα για τζιχάντ. Αυτή η φλόγα θα πρέπει να διατηρείται… έστω να σιγοκαίει, μέχρι να συμπληρωθεί ο κατάλληλος χρόνος να αρπάξει και να γίνει πυρκαγιά.

Άρα κάποιοι έχουν σε πρόγραμμα/ατζέντα τα μελλοντικά τρομοκρατικά χτυπήματα έχουν και τον τόπο και το χρόνο διεξαγωγής τους.

Όμως αυτοί που είναι πίσω από το Ίσις, είναι και πίσω από τους αναρχικούς. Δηλαδή τα ίδια αφεντικά- που όμως έχουν δύο διαφορετικές επιχειρήσεις, με ίδια φιλοσοφία αλλά διαφορική βιτρίνα η κάθε μια.

Και αυτό που περιγράφεται πιο πάνω για τη μια επιχείρηση, δουλεύει και στην άλλη.

Δηλαδή, ωθούν τους ακροαριστερούς «ακτιβιστές» σε τακτικές ακόμη και καθημερινές επιθέσεις σε διαφόρους στόχους, ούτως ώστε να τους κρατάνε ζεστούς, να παραμένει αναμμένη η οργή και το μίσος τους, διότι έτσι δε θα σβήσει, δε θα ξεχαστεί ο "εχθρός/ο αντίπαλος" και αυτό θα είναι χρήσιμο για μετά, όταν η Μεγάλη μηχανή σβήσει.

Και μάντεψε πως νιώθουν αυτοί που βρίσκονται πίσω από τους αναρχικούς, όταν συλλαμβάνουν μέλος του αντιεξουσιαστικού χώρου…ανοίγουν σαμπάνιες στο Galaxy και από εκεί ψηλά απολαμβάνουν πανοραμικά την αύξηση του μίσους και της οργής των υπάκουων δούλων τους, αφού μια τέτοια σύλληψη τους δίνει την εύκαιρα να πραγματοποιήσουν ακόμη περισσότερες πρόβες.

Καταλαβαίνεις πόσο κοροΐδα έχουν πιάσει μερικούς ιδεολόγους αναρχικούς, που νομίζουν ότι παλεύουν για τα δικαιώματα και την ελευθερία; Αυτοί δεν το καταλαβαίνουν..

Είμαστε ίσως η μοναδική Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που φιλοξενεί σχεδόν κάθε ημέρα και από μια τέτοια επίθεση κουκουλοφόρων και όπως φαίνεται ξέρουμε και το γιατί συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Σε όλα αυτά τα φαινόμενα που μας διώχνουν από την πρωτεύουσα, προστίθεται και το εξής.

Σε ένα σημερινό άρθρο που διάβασα ,περιγράφονται οι ευεργετικές διατάξεις του νόμου Παρασκευόπουλου, ακόμη και για εγκληματίες υψηλού κινδύνου και σε ένα σημείο είναι γραμμένο κάτι πολύ ωραίο που αντανακλά την μελλοντική καθημερινότητα στην πόλη.

"Αποτέλεσμα του νόμου Παρασκευόπουλου είναι να αδειάσουν οι φυλακές και να γεμίσουν οι πόλεις με αλλοδαπούς κακοποιούς, που αλλάζουν τα δεδομένα στον χάρτη της εγκληματικότητας."

Είναι αυτό που λέμε "πόλη φυλακή", στην κυριολεξία.

Και μέσα σε όλα τα παραπάνω, προστίθεται και το μεταναστευτικό, που μπορεί ακόμη να το κρύβουν κάτω από το χαλί, αλλά όταν βγουν στην επιφάνεια οι πραγματικές του διαστάσεις, ίσως η κατάσταση να είναι μη αναστρέψιμη.

Το ακριβές νούμερο των εξαθλιωμένων ανθρώπων αλλά και των πρακτόρων- έμπειρων μαχητών στα πεδία της Συρίας και του Ιράκ- που έχουν εισέλθει στη χώρα, δεν υπάρχει, πέρα από τον έλεγχο στα σύνορα έχει χαθεί και ο μέτρημα.

Είναι άνθρωποι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, που τα έχασαν όλα στο πόλεμο, που έχασαν τον πόλεμο, που διψάνε για εκδίκηση, που ίσως έχουν εντολές, άντε να ξεχωρίσεις τους μεν από τους δε, τους βασανισμένους από τους μεταμφιεσμένους.

Οι συνθήκες που δημιουργούνται, ειδικά στην πρωτεύουσα της χώρας δεν είναι απλά αφιλόξενες, είναι απαγορευτικές για την ασφάλεια μας, όσοι ζούμε στην Αθήνα.

Τα παραπάνω στοιχεία το αποδεικνύουν και προειδοποιούν με τον τρόπο τους όσους μπορούν και τα αναγνωρίζουν ότι, πρέπει να έχουν πλάνο εγκατάλειψης της πόλης στο μέλλον.

Όσοι μπορούν και έχουν τη δυνατότητα, να σκεφτούν σοβαρά το ενδεχόμενο το επόμενο διάστημα να φύγουν από την πρωτεύουσα και να εγκατασταθούν στην επαρχία.

Κάποιοι το έχουν κάνει ήδη, όχι γιατί τους βόλευε, αλλά γιατί βλέπουν που οδηγείται η κατάσταση.

Κάποιοι άλλοι, ενώ γνωρίζουν τι γίνετε δεν απομακρύνονται, θέλουν να μείνουν και έχουν τους λόγους τους.

Έχουν το σθένος, τη δύναμη, την πίστη, για να αντεπεξέλθουν σε κάτι τέτοιο, να παραμείνουν και να βοηθήσουν τους γύρω τους, κάτω από συνθήκες προφανώς δύσκολες.

Αυτό το κείμενο, όπως και άλλα πολλά, γράφονται για όσους αντιλαμβάνονται την μυρωδιά του καμένου, αλλά δεν βλέπουν τη φωτιά, γιατί ακόμη δεν φαίνεται.

Και όσοι πάλι δεν οσφραίνονται τη μυρωδιά του καμένου, δεν γίνετε να το κάνουν με το ζόρι, ψυχαναγκαστικά…όχι. Είναι δικαίωμα του καθενός, στα πλαίσια της ελευθερίας που μας έχει παραχωρηθεί να σκεφτόμαστε και να πράττουμε κατά βούληση, όπως επίσης και να λουζόμαστε τα αποτελέσματα των ενεργειών μας.

Και αν για κάποιον λόγο, έχουμε πάρει πολλές παρατάσεις και δεν έγιναν όλα μονομιάς, απότομα και καταστροφικά συντονισμένα, είναι γιατί κάποιοι είναι με ένα βιβλίο στο χέρι σε βουνά ψηλά ή σε λαγκάδια γεμάτα υγρασία και βαστάνε κόντρα/φρενάρουν για την ώρα την καταιγιστική ροή των εξελίξεων, ούτως ώστε να συνέλθουν, όσο γίνετε περισσότεροι από εμάς.

Ποιος το επιβραβεύει αυτό; Πόσοι αποδέχονται ή γνωρίζουν κάτι τέτοιο;

Το κακό, με κακό δεν αντιμετωπίζεται και για να αντισταθείς ή να πολεμήσεις θα πρέπει να γνωρίζεις τον εχθρό του κακού...δηλαδή το καλό.

Και για να γνωρίζεις το καλό δε φτάνει μόνο η θεωρία, η θεωρία μπορεί να μοιάζει σε μερικούς δόγμα, θέλει και πρακτική/εξάσκηση/βίωμα, εκεί είναι η ουσία και εκεί βρίσκεται και η αντίσταση.
Το κακό έρχεται και αποκτά εξουσία στη εποχή μας για να γνωρίσουμε το καλό, τον απέναντι πόλο του αρνητικού και τα παραπάνω δεν πρέπει να τρομάζουν, αλλά να αξιοποιηθούν κατάλληλα για την εσωτερική προετοιμασία όσων τα αποδέχονται και τα πιστεύουν. 
Όσοι δεν τα πιστεύουν και πάλι έχουν την ελευθερία να κινηθούν όπως νομίζουν και το πέρασμα του χρόνου θα δείξει εάν έπραξαν σωστά ή λάθος ή εάν εμείς εδώ τα γράφουμε σωστά η λάθος.

Τους είναι απαραίτητα τα αρνητικά συναισθήματα, όπως αυτά  του φόβου, της ταραχής, του θυμού, της οργής κ.α ναι...τους είναι απαραίτητα για να καταφέρουν να καταστρέψουν τη χώρα και τον κάθε έναν από εμάς, αλλά αυτά τα συναισθήματα δεν αποχωρούν με γιόγκα, συλλογισμό, κρυστάλλους,τρίγωνα, "λεύκανση" αύρας και χίλια δυο άλλα.
Θα μου πεις με τι αποχωρούν...

Γι' αυτό δημιουργήθηκε η ενότητα "ψυχική επιβίωση",  εκεί θα ανεβαίνουν  σιγά σιγά άρθρα που θα δίνονται πολλές απαντήσεις και θα λύνονται πολλές απορίες.

Και πάλι το ξαναλέω, αυτά όποιος θέλει τα δέχεται... όποιος δεν θέλει δεν τα δέχεται, είναι καθαρά στην κρίση του καθενός τι θα δεχτεί.


call me Rick




Share To:

Post A Comment:

0 comments so far,add yours