Είσαι έτοιμος να χάσεις τα πάντα με αντίτιμο την εξυγίανση της χώρας;

20/9/2017 7.29 pm


Αρκετοί από εμάς έχουμε παρατηρήσει ότι όταν καταναλώσουμε 2-3 ποτήρια βότκα ή κάποιο άλλο αλκοολούχο ποτό, ανάλογα πάντα με τις αντοχές του ο καθένας, επικρατεί για ένα μικρό διάστημα ένα κλίμα ευφορίας.

Μας πλημμυρίζει μια ακατανόητη αγάπη προς του γύρω μας , που όχι μόνο την νιώθουμε αλλά έχουμε και το θάρρος να την εκφράσουμε.

Αυτή η τεχνητή ευφορία που δεν κρατάει πολύ, δείχνει τις δυνατότητες της ανθρώπινης ψυχής να αγαπάει, ασχέτως εάν στην καθημερινότητα και σε νηφάλια κατάσταση δεν το κάνει λόγω διαφόρων συνθηκών και καταστάσεων που επικρατούν.

Σκέψου να λειτουργούσαμε όλοι στην ίδια συχνότητα συναισθήματος αγάπης και όλοι με στην ίδια ένταση και διάρκεια. Πόσο διαφορετική θα ήταν η κατάσταση σε μια μεγάλη πόλη και γενικά στη χώρα.

Σήμερα θα ασχοληθώ με την πόλη που έχει μαζέψει τον μισό πληθυσμό της χώρας και τον μισό πληθυσμό τρίτων χωρών.

Η Αθήνα είναι μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες φυλακές και με τις χειρότερες και τις πιο επικίνδυνες συνθήκες για τους «κρατουμένους» της.

Είναι μια αρκετά στενή και στριμωγμένη φυλακή, που εκεί μέσα καθημερινά συγκρούονται τα συμφέροντα μας, ο ελαττωματικός χαρακτήρας μας, τα προβλήματα μας, η αγχώδης δουλειά μας, τα χόμπι μας, τα παλιά μας κόμπλεξ, οι συνεχείς απογοητεύσεις μας, οι αδικίες, οι ζήλειες και χίλια δυο άλλα..

Μέσα σε αυτό το καθημερινό τοπίο, με τα στενά όρια μετακίνησης και ελευθερίας που μας παρέχονται, καλούμαστε να εξελιχθούμε σε προσωπικό επίπεδο αλλά και σε συλλογικό..

Τι σημαίνει να εξελιχθώ;

Έχει πολλές ερμηνείες, ειδικά στον σύγχρονο κόσμο αλλά δε θα μείνω σε αυτές, όπως πχ. αυτή της προσωπικής ευτυχίας ή της επαγγελματική αποκατάστασης, διότι τις θεωρώ ουτοπικές, αφού το πέρασμα μας από τον κόσμο αυτό, η παραμονή μας στην πόλη αυτή που ζούμε είναι κάπως σύντομη και όχι μόνιμη.
(Τα δελτία ειδήσεων και τα γεγονότα μας το υπενθυμίζουν συχνά)

Η εξέλιξη που πιστεύω, είναι αυτή της αφύπνισης και όχι μια υλιστική εξέλιξη που πολυδιαφημίζουν, ειδικά μέσω της σημερινής τεχνολογίας, που φθείρεται με το πέρασμα του χρόνου και απειλή ακόμη και την ίδια την ύπαρξη του ανθρωπίνου γένους.(βλέπε τις πυρηνικές απειλές που ξεστομίζονται ανα περιόδους).

Η εξέλιξη μας, μέσα από την συμμετοχή μας στην κοινωνία και την επαφή μας με τους γύρω μας, θα έπρεπε να είχε ως αποτέλεσμα την συνειδησιακή ωρίμανση-πνευματική αναβάθμιση , στον βαθμό που θα μπορεί ο καθένας, έτσι ώστε εάν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι συνθήκες κράτησης δεν θα κουμαντάρονταν από τους δεσμοφύλακες, όχι τουλάχιστον στον βαθμό που γίνετε τώρα, ούτε η τεχνολογία θα ήταν εχθρός μας, όπως γίνετε τώρα και που πολλοί αδυνατούν να το δουν.

Ας δούμε εν συντομία μια τυπική ημέρα στο κέντρο της Αθήνας…

Ξεκινάς το πρωί για την δουλειά σου, φτάνεις μια ώρα καθυστερημένος και αφού κατά την διαδρομή έχεις πάει με τις μανάδες πολλών οδηγών.

Φτάνεις στην δουλειά σου (εάν βρεις να παρκάρεις) και τα ακούς όχι μόνο για την καθυστέρηση, αλλά και γιατί το αφεντικό σου πιθανός χωρίζει με τη γυναίκα του και τα νεύρα του είναι τεντωμένα, οπότε κάπου θα πρέπει να ξεσπάσει.

Στο διάλειμμα σου, πετάγεσαι σε μια δημόσια υπηρεσία και απολαμβάνεις την αδιαφορία και την απρόσωπη αντιμετώπιση των υπαλλήλων που έχουν διασφαλίσει το μέλλον τους εις βάρος κάποιων, καθισμένοι κάτω από την δροσιά του κλιματιστικού, αδιαφορώντας για το θέμα σου και οι οποίοι αν πεις κάτι παραπάνω, είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν και αντί να ευχαριστούν το Θεό που έχουν εργασία τις ημέρες αυτές που άλλοι δεν έχουν ούτε σπίτι, είναι κυριολεκτικά μέσα στο μαύρο!

Μετά την απλήρωτη υπερωρία επιστρέφεις σπίτι, προσπαθείς δηλαδή…

Αν παρατηρήσεις από ψηλά το κυκλοφοριακό κατάντημα της Αθήνας, θα πηδήξεις από αυτό το ύψος.

Πως μας φυλάκισαν έτσι;

Πώς μας στρίμωξαν όλους μέσα σε μερικά τετραγωνικά και μας διατηρούν ασφυκτικά δεμένους σε αυτήν την άρρωστη πραγματικότητα;


Και εμείς γιατί το ανεχόμαστε όλο αυτό; Γιατί συμμετέχουμε οικειοθελώς σε αυτό;

Συνεχίζουμε..

Κατά την επιστροφή σου λοιπόν τα πάντα είναι κολλημένα, δεν κινείται τίποτα, ώρα αιχμής το λένε… Κάθεσαι στην ουρά και περιμένεις τον όγκο των αμαξιών να περάσει ένα και μόνο φανάρι, μερικά μόλις μέτρα και όση υπομονή και να έχεις θα κλονιστεί μπροστά στην καθυστέρηση της επιστροφής σου, αφού μερικά μέτρα τα διανύεις σε 30 και βάλε λεπτά!

Οι δρόμοι πλέον έχουν γίνει κλεψύδρες, όπου στη θέση της άμμου, έχουμε τα αμάξια, που αργά και βασανιστικά περνάνε από το στόμιο της διασταύρωσης.. εκνευρίζοντας και «Αγίους».

Δεν τολμάς να πάρεις μέσω μεταφοράς, αυτό δεν το συζητάμε, αφού κινδυνεύεις να πέσεις σε στάση εργασίας ή απεργία ή επεισόδια στο κέντρο που αλλάζουν τη συχνότητα των δρομολογίων δίχως να το ξέρεις και τα πράγματα να γίνουν χειρότερα και συνήθως η μανάδες των οδηγών λεωφορείων δεν φταίνε σε τίποτα.

Επιστρέφεις σπίτι, φυσικά και μόνο στην περίπτωση που δεν δεχτείς αδέσποτη σφαίρα κάποιου καουμπόι, διαφόρων εθνικοτήτων, που δραστηριοποιούνται ανεξέλεγκτα στο κέντρο της Αθήνας ή στην περίπτωση που δεν σου συμβεί κάποιο άλλο ατυχές συμβάν, που θα σε θέσει υποψήφιο προς αποχώρηση από την πόλη και τον κόσμο γενικά..

Αφού φτάσεις στην οικία σού, αν δεν έχεις ξεσπάσει στον δρόμο, θα ξεσπάσεις στους δικούς σου, στη γυναίκα σου στα παιδιά σου, στην κοπέλα σου…το ίδιο και αυτοί! 


Αρκεί μια απλή αιτία, ένα μήνυμα, το άνοιγμα ενός λογαριασμού της ΔΕΗ, ένα απλό ερέθισμα και η έκρηξη είναι αναπόφευκτη και οι επιπτώσεις «πυρηνικές».

Κάπως έτσι κλείνει μια ημέρα, μια συνηθισμένη αστική ημέρα…που όλα τα βιώματα της, οι πληροφορίες που έχει δεχτεί μέσω των αισθήσεων ο ανθρώπινος οργανισμός είναι τοξικές και εργάζονται στο υπόβαθρο καλλιεργώντας τα συναισθήματα που βλέπουμε στην τηλεόραση μετά από έναν αγώνα ποδοσφαίρου.

Να μην το αναλύσουμε παρακάτω, η πόλη, όπως αυτή που ζούμε τα 5 και βάλε εκατομμύρια πληθυσμός, είναι μια φυλακή όχι μόνο σωμάτων αλλά και ψυχών που καθημερινά συγκρούονται , διότι οι συνθήκες που μας έχουν δημιουργήσει τα προηγούμενα χρόνια είναι μελετημένες και προσαρμοσμένες ώστε να μας κάνουν την καθημερινότητα ανυπόφορη, και αντί να ζούμε σε μια ανοιχτή πόλη που θα λειτουργούμε δίχως άγχος και ελεύθερα, αβίαστα κτλ. αντιθέτως εξαναγκαζόμαστε να ζούμε μέσα σε μια φυλακή που έχει τα χαρακτηριστικά ζούγκλας και ο νόμος του ισχυρότερου είναι αυτός που τελικά επικρατεί πάνω από τους νόμους του κράτους, αλλά και κάτω από τους νόμους τους πνευματικούς, που δεν τους βλέπουμε κατά την θέσπιση τους αλλά μόνο κατά την εφαρμογή τους.

Οι συνθήκες της πόλης δημιουργούν μια ανυπόφορη κατάσταση στην καθημερινότητα της κρίσιμης μάζας, των πολλών δηλαδή κατοίκων που είναι αναγκασμένοι να κινούνται και να ζουν κάτω από αυτές τις ακραίες συνθήκες διαβίωσης.

Αλήθεια ποιος έφτιαξε αυτές τις συνθήκες. Ποιοι μας θέλουν να συγκρουόμαστε καθημερινά μεταξύ μας στην δουλεία, στο δρόμο, στο γραφείο, στο γήπεδο, στην συγκέντρωση, στα κέντρα διασκέδασης, στις πλατείες κ.α. ;

Ποιοι καλλιεργούν τις συνθήκες αυτές, ειδικά τα τελευταία χρόνια με την τεχνητή κρίση και τι θέλουν να καταφέρουν;

Αυτό που θέλουν να καταφέρουν, δίχως να υπάρχει κάπου επίσημα αλλά να συνιστά προσωπική άποψη, είναι να μην υπάρχει αγάπη στην κοινωνία συνολικά. Ανάμεσα στα μέλη της να υπάρχουν διαφορές, διαφωνίες, ανταγωνισμός, ίντριγκες, μίσος, ζήλια, συστατικά που μας μεταμορφώνουν σε θηρία και μάλιστα με καμία προοπτική εξημέρωσης.

Για αυτό και μιλάμε και για ζούγκλα.

Δηλαδή να μην υπάρχει για εμένα διπλανός, φίλος, γνωστός, συγγενείς, να μην υπάρχει καν άνθρωπος αλλά μόνον εγώ και οι ξένοι, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σε έναν καθημερινό αγώνα ασυλίας, που ο νικητής εξασφαλίζει, προσωρινά, τα προς το ζην ή το ευ ζην και ο χαμένος αφήνεται στην μοίρα του, στη τύχη του..

Έχουν πετύχει, όχι ολοκληρωτικά , να βλέπουμε ό ένας τον άλλον σαν ξένο, να κοιτάζει ο καθένας μόνο τον εαυτό του, τη πάρτη του, να περάσει το φανάρι αυτός και οι άλλοι να πάνε να πνιγούν, να δουλεύει αυτός και ας ξεπουληθεί η χώρα, να πηγαίνει διακοπές αυτός και ας έρθουν άλλα δέκα μνημόνια, να βολευτεί εκείνος και ας είναι εις βάρος των γύρω του. 

Και όλα αυτά που θέλει αυτός μεταμορφώνονται σε έναν φάκελο στην κάλπη και τα θέλω αυτού δημιουργούν την πραγματικότητα γύρω μας.

Δεν υπολογίζει κανείς τίποτα, διότι οι επιθυμίες, ιδιαιτέρως οι υλιστικές, μας κουμαντάρουν, έχουν πάρει τα συνειδησιακά μας ηνία και μας κατευθύνουν όπου αυτές γουστάρουν. 

Και όποιος ελέγχει τις επιθυμίες μου ελέγχει και εμένα, την οικογένεια μου και αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε ελέγχει τους γύρω μου, που πάλι δημιουργείται πρόβλημα.

Και υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ελέγξεις τις επιθυμίες της μάζας σε μια υλιστική και απόλυτα σαρκολατρική σύγχρονη κοινωνία. Απλά ελέγχεις τα ερεθίσματα που προβάλλονται στις αισθήσεις μέσω του «πραγματικού κόσμου» αλλά και του εικονικού κόσμου.

Κατά αυτόν τον τρόπο ελέγχονται τα θέλω μας, οι προτιμήσεις μας, πολλές οικογένειες, διαλύονται, πολλά κορίτσια ντύνονται σαν πόρνες από τα 11, γίνονται πόρνες στα 13, τα αγοράκια γίνονται κοριτσάκια και άλλα μιλάνε και φέρονται χειρότερα από συμμορίες της δεκαετίας του 80’ στην Αμερική.

Ειδικά τα νέα παΐδια καταστρέφονται και δεν φταίνε στο ελάχιστο, αλλά διάφορα think tank και μέσα ενημέρωσης μας λένε ότι οι ρυθμοί προχωράνε, η ζωή συνεχίζεται, αισιοδοξία και ελπίδα μας λένε και να μην κάνουμε αρνητικές σκέψεις, κοίτα τον εαυτό σου.. εσένα… και μην κοιτάς δεξιά και αριστερά, κάνε λίγο yoga, πήγαινε ένα ταξίδι, δούλευε παραπάνω, δες μια ταινία….κάνε το ένα, κάνε το άλλο… αλλά ένα πράγμα μην κάνεις!

Μην βρεις τον χρόνο και μείνεις μόνος σου και ανοίξεις κουβέντα με τον εαυτό σου.

Γιατί εκεί αρχίζουν τα ερωτήματα...

Που είμαι, τι κάνω, από πού ήρθα, αφού δεν είμαι μόνιμος εδώ που πάω μετα, γιατί τόσο κακό γύρω μου, τι δεν κάνω σωστά, ενώ τα έχω όλα γιατί νιώθω άδειος, γιατί έχω αϋπνίες, ποιους έχω πληγώσει, γιατί έχω πληγωθεί, γιατί με μισούν, γιατί μισώ, γιατί δεν αγαπάω, τι είναι αγάπη…..;

Μάλιστα…πάμε 2000 χρόνια περίπου πίσω.

Ο Χριστός μέσα από αυτά που είπε τότε, που ελάχιστοι γνωρίζουν και που δεν διδάσκονται στα σχολεία και προτιμούν να μεταφέρουν τα ήθη της Ριάνα και να διαφημίζεται η ιδεολογία ανατολικών κρατών, έδωσε το στίγμα της διδασκαλίας του μέσα σε μια μόνο πρόταση, που εκεί μέσα συνοψίζεται όλη η σοφία της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς.

«Να συμπεριφέρεστε στους άλλους όπως θα θέλατε να συμπεριφέρονται και εκείνοι σε εσάς...»

Είναι ίσως ότι σημαντικότερο έχει γραφτεί ποτέ στον πλανήτη από αρχαιοτάτων χρόνων και έχει γραφτεί στα ελληνικά.

Αν δούλευε αυτό, στον βαθμό που θα μπορούσε ο καθένας να το δουλέψει, τα πράγματα στην πόλη, στην Ελλάδα και γενικά θα ήταν τελείως μα τελείως διαφορετικά.

Αντιθέτως, οι περισσότεροι συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας πολλές φορές σαν να μην είναι άνθρωποι, ή σαν να είναι άνθρωποι κατώτερης κατηγορίας κινούμενοι με γνώμονα αποκλειστικά το δικό μας συμφέρον και συνήθως εις βάρος τρίτων.

Αυτό είναι η πηγή του κακού, μην ψάχνουμε μνημόνια, στημένες κρίσεις, κόμματα, ανίκανους πολιτικούς, Σόιμπλε κ.α. καλά όλα αυτά…ναι ισχύουν, μας θέλουν γονατισμένους και σκλάβους, θέλουν να ελέγξουν την οικονομία μας, τις συναλλαγές μας, τον πλούτο μας, αλλά θα πρέπει να δούμε την ουσία της σημερινής κατάντιας και η ουσία είναι ότι έχουμε γονατίσει πολύ πριν μας το πουν όλοι αυτοί που συνθέτουν το σύγχρονο σύστημα εξουσίας. 

Πολλοί, (όχι όλοι ποτέ όλοι παντού και πάντα υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις) έχουμε γονατίσει μπροστά στο χρήμα και τα γόνατα μας έχουν ματώσει από το πολύ γονάτισμα. 

Και πιο βαθιά να πάμε, το πρόβλημα δεν είναι ότι μάτωσαν τα γόνατα μας, αλλά ότι δεν καταλαβαίνουμε τον λόγο που μάτωσαν, ώστε να μην συμμετέχουμε άλλο στις γονυκλισίες τους, να μην πάμε άλλο με τον ρυθμό τους.

Εκεί το χάσαμε φίλε μου…και δεν μιλάω μόνο για τους άλλους, μιλάω και για εμένα..

Πάει τώρα, ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος μας και για να αλλάξει όλο αυτό δεν φτάνει η «θεραπεία» των μνημονίων, αλλά θα μπούμε απευθείας στο χειρουργείο, για αφαίρεση των κυττάρων που έχουν μολύνει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας και με κίνδυνο να κάνει μεταστάσεις στα εναπομείναντα υγιή κύτταρα αλλά και στα νέα κύτταρα του οργανισμού.

Η κοινωνία μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που όλοι μαζί πάμε μπροστά ή όλοι μαζί θα μπούμε σε περιπέτειες, μέσα από τις οποίες όμως θα εξελιχθούμε και η ιστορία είναι αδιάψευστος μάρτυρας αυτού, αφού η χώρα μας έχει περάσει από παρόμοιες καταστάσεις κατά το παρελθόν και έχει αποστειρωθεί στον κλίβανο των εξελίξεων.

Είναι δύσκολο, με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν στην πόλη να αγαπήσεις, είτε τον δίπλα σου, είτε τον ξένο, είτε την γυναίκα σου ή τον άντρα σου, είτε την κοπέλα σου ή το αγόρι σου αντίστοιχα. Γενικά είναι δύσκολο… αλλά ειδικά στην πόλη ο βαθμός δυσκολίας αυξάνεται γεωμετρικά.

Πώς να αγαπήσεις ή να σεβαστείς τους γύρω σου, όταν καθημερινά υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να μην συμβεί κάτι τέτοιο; 

Χιλιάδες εμπόδια στημένα  στον δρόμο προς την ενότητα, τον σεβασμό, την αγάπη, τον έρωτα, την κατανόηση, την αλληλεγγύη..εμπόδια που απλά τα πηδάμε κάθε μέρα, αντί να τα αφαιρέσουμε.

Το αστικό περιβάλλον είναι πλέον τοξικό και ανθυγιεινό για τον ψυχικό μας κόσμο αλλά και γενικά και πρέπει να προσέχουμε...

Δυστυχώς, κάθε ημέρα που θα περνάει αυτό θα γίνετε όλο και πιο έντονο, οι συνθήκες θα γίνονται ακόμη πιο δύσκολες και τα "άγρια θηρία" θα πληθαίνουν.

Όλα αυτά μέχρι εκείνο το πρωινό..

Εκείνο το πρωί που όλα θα αλλάξουν, που θα τερματιστούν οι αναβολές της "επέμβασης" και θα μπούμε εσπευσμένα στα επείγοντα, θέλοντας ή μη, έτσι αγουροξυπνημένοι και απροετοίμαστοι όπως θα είμαστε.

Μπορεί η τεχνολογία να μας έχει απομακρύνει μεταξύ μας, να μας έχει κάνει περιφερόμενα ζόμπι εγκλωβισμενα μέσα σε πόλεις κλουβιά, αλλά μια δύσκολη κατάσταση ή μια καταστροφή ενώνει, μας αλλάζει και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η δυσκολία, τόσο περισσότερο και αλλάζουμε αλλά και τόσο περισσότερο πιο κόντα θα έρθουμε.

Είσαι έτοιμος να χάσεις τα πάντα, με αντίτιμο την εξυγίανση της χώρας και του πολιτισμού μας και να μπουν άλλες βάσεις, ηθικές και πνευματικές που θα αναβαθμίσουν τον άνθρωπο και την καθημερινότητα του και που δεν θα έχουν καμία σχέση με αυτές που εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια η νέα εποχή σε Ελλάδα και Ευρώπη;

Αν ναι…τότε γιατί μου λές ότι ανησυχείς;

call me Rick...



Share on Google Plus

call me Rick

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.
    Blogger Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου