Textual description of firstImageUrl

Άγιος Παΐσιος- 23 χρόνια μετά...




Σαν και σήμερα (12 Ιουλίου 1994) έφυγε από την ζωή ένας άνθρωπος που είχε επιλέξει να ζήσει μακριά από την φασαρία και τις ανέσεις της πόλης. 


Εδώ θα βρέις περιληπτικά λίγα πράγματα απο την ζωή του.

Ο γέροντας Παίσιος από πολύ μικρή ηλικία είχε επιλέξει να γίνει μοναχός και να απαρνηθεί τον κόσμο και όλα 'όσα τον πλαισιώνουν και πήγε να μείνει σε σημεία ερημικά μέχρι και το τέλος της ζωής του, απομονωμένος από τον θόρυβο και την φασαρία της πόλης, αφιερωμένος σε αυτό που πίστευε και που το υπηρέτησε έως τέλους.

Απολαμβάνοντας όλοι μας τις ανέσεις αλλά και τις δυσκολίες του σύγχρονου πολιτισμού μας, όντας εξαρτημένοι σε επικίνδυνο πια βαθμό από αυτόν, είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβουμε πως μπορεί κανείς να αφήσει τα εγκόσμια και να αποσυρθεί σε ένα ερημικό μέρος μόνος του, δίχως τις ανέσεις της τεχνολογίας, δίχως την επικοινωνία με τους άλλους, δίχως βραδινές εξόδους, ταξίδια, αμάξια, βόλτες, παρέες, ψυχαγωγία,διακοπές, κτλ.

Όχι μόνο δεν τα είχε όλα αυτά αλλά και πολλές φορές δεν είχε ούτε και τα απαραίτητα για την επιβίωση του.

Και όχι μόνο αποσύρθηκε από την ξέφρενη καθημερινότητα μιας πόλης αλλά και δεν επέστρεψε και ποτέ πίσω σε αυτήν.

Φαντάσου λοιπον εσένα, να είσαι σε ένα σπιτάκι παλιό και απόμερο, στην πλαγία ενός βουνού μόνος σου και με μοναδική σου συντροφιά, νύχτα και ημέρα, την φύση.

Νομίζω είναι αρκετά δύσκολη η μοναξιά και η απομόνωση και ελάχιστοι μπορούν να αντέξουν κάτι τέτοιο.

Εγώ μάλλον με τίποτα!

Μα ταυτόχρονα σκέφτομαι και κάτι άλλο..

Ότι στην τελική, αντί να ζητάει αυτός βοήθεια και να ψάχνει τρόπους να έρθει σε επαφή με τον κόσμο και ότι η πολύ μοναξιά μπορεί να σε τρελάνει, γινόταν το ακριβώς αντίστροφο.

Δηλαδή, αντί να έχει ο ίδιος ανάγκη για  τακτική επαφή  με τον κόσμο, την ανάγκη να μιλήσει για την μοναξιά του και να παρηγορηθεί, να πει τον πόνο του, να μοιραστεί το πρόβλημα του και να παίρνει κουράγιο, γινόταν ακριβώς το αντίστροφο!
Δηλαδή αντί να πάει αυτός στον κόσμο πήγαινε ο κόσμος σε εκείνον, ώστε ο κόσμος να βρει παρηγοριά και ψυχική ανάπαυση απο τον μοναχο που είχε φύγει απο τον κόσμο.

Τον επισκέπτονταν άνθρωποι καταπονημένοι από τα εμπόδια και τις στραβές της ζωής, πληγωμένοι (εσωτερικά και εξωτερικά), καταπιεσμένοι, μπερδεμένοι, φορτωμένοι με πολλά και ποικίλα προβλήματα, άρρωστοι, υγιής, περίεργοι και άλλοι πολλοί, που έψαχναν να βρουν λίγη παρηγοριά ο καθένας στο ζήτημα του ή να λάβουν απαντήσεις στις εσωτερικές τους ανησυχίες.

Πέρναγαν και τον έβλεπαν από όλες τις κοινωνικές τάξεις και ανεξαρτήτου επαγγέλματος, από γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί, επιστήμονες, καθηγητές, φτωχοί, πλούσιοι, αναρχικοί, άθεοι, μέχρι και βουδιστές, μουσουλμάνοι κ.α.

Μου έκανε φοβερή εντύπωση όμως που καθόταν και τους άκουγε όλους, μίλαγε με όλους και δεν απέρριπτε κανέναν απο όπου κι αν ερχόταν ότι και αν πίστευε.

Και όχι μονο αυτό, αλλα εκανε το πρόβλημα του άλλου και δικό του πρόβλημα και με τον τρόπο που εργαζόταν εσωτερικά είχε αναπτύξει την δυνατότητα, όχι μόνο να ακούει το πρόβλημα του άλλου αλλά και να βρίσκει και την καλύτερη λύση. 
Αυτό αρκετές φορές γινόταν με τρόπο κατανοητό και λογικό για τους πολλούς, μέσω συμβουλών και άλλες φορές αυτό συνέβαινε με τρόπο ακατανόητο και θαυμαστό, που ξεπέρναγε την τετράγωνη λογική μας.

Σκέψου ότι, οι περισσότεροι από εμάς όταν μας απασχολεί κάποιο πρόβλημα πρέπει κάπου να το πούμε και να μην το κρατάμε μέσα μας, να το μοιραστούμε μήπως και μας βοηθήσουν να το λύσουμε, να ακούσουμε μια γνώμη και κάποιος τέλος πάντων να μας συμπαρασταθεί.

Επίσης σκέψου ότι αντιμετωπίζεις ένα θέμα που σε απασχολεί έντονα, πόσο εύκολα θα κάτσεις να ακούσεις το πρόβλημα του άλλου;

Εγώ θα έλεγα «φίλε μου συγνώμη, τι μού λες τώρα, εγώ έχω τα δικά μου προβλήματα που είναι πολλά και δύσκολα, θα ακούσω τώρα και τα δικά σου; Ή αν δεν έλεγα αυτό θα το απέφευγα να αποσυρθώ ευγενικά.

Πόσες φορές δεν το έχουμε κάνει;

Σκέψου λοιπόν, πόσο δύσκολο είναι κάποιος να παρακάμπτει το δικό του πρόβλημα και να δίνει προτεραιότητα στο πρόβλημα ενός και πόσο μάλλον ακατόρθωτο μοιάζει αυτό, όταν ούτε καν τον άλλον τον γνωρίζει και τότε θα γίνει κάπως αντιληπτό το μέγεθος της αγάπης και της δωτικότητας που είχε για τους άλλους.

Αυτό από μόνο του, είτε πίστευα είτε όχι, ήταν ικανό να με κάνει να αναζητήσω περισσότερα για αυτόν τον ιδιαίτερο γέροντα και φυσικά εξ αρχής κέρδισε τον απεριόριστο σεβασμό μου και νομίζω οποιοδήποτε άνθρωπος κάνει κάτι παρόμοιο, κάτι τόσο μα τόσο δύσκολο, δηλαδή να αγαπάει δίχως διακρίσεις, θα έχει τον απεριόριστο σεβασμό πολλών ανθρώπων.

Έχω ακούσει πολλές μαρτυρίες και έχω διαβάσει αρκετά βιβλία για την ζωή και το έργο του και πάλι δηλώνω ανίκανος και ατελής για να περιγράψω τα χαρίσματα του και το πόσο πολύ βοήθησε τον κόσμο που πήγαινε να τον βρει.

Αλλά και πόσο βοήθησε πολλούς που δεν πήγαν ή δεν τον γνώρισαν ποτέ, μέχρι που συνέβη κάτι στην ζωή τους και τον γνώρισαν.

Βέβαια από όλα αυτά που διάβασα και άκουσα από ανθρώπους που τον γνώρισαν και μίλησαν μαζί του, μου έχουν μείνει πολλά, όμως υπάρχουν δύο που ξεχωρίζουν.

Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν , ερχόταν πολύς κόσμος για να τον επισκεφτεί και να ζητήσει τις συμβουλές του και την βοήθεια του και παρά τον πόνο του και την ταλαιπωρία που βίωνε από τις θεραπείες που έκανε, δεχόταν όλους τους επισκέπτες που πήγαιναν να τον βρουν και τους δεχόταν έναν έναν.

Ελεγε χαρακτηριστικά : «Ὅταν ἔχεις κι ἐσὺ κάποιον πόνο, σκέφτεσαι τὸν πόνο τοῦ ἄλλου, ἔρχεσαι στὴν θέση του καὶ πονᾶς πιὸ πολὺ γιὰ ‘κεῖνον. Ὁ πόνος ὁ δικός σου δηλαδὴ σὲ βοηθάει νὰ καταλάβεις τὸν πόνο τῶν ἄλλων.»

Ένα ακόμη από τα πολλά που ξεχώρισα είναι ότι, όταν τον ενημέρωσαν οι γιατροί για την συγκεκριμένη αρρώστια που τον βρήκε, στο άκουσμα της είδησης είπε: Φέρτε μου ένα μαντήλι να χορέψω το «Έχε γεια καημένε κόσμε».

Η αντίδραση του στο άκουσμα της είδησης αυτής, δείχνει τον τρόπο που αντιμετώπιζε ένα θέμα, που οι περισσότεροι από εμάς δεν θέλουμε ούτε καν να το σκεφτούμε.

Αυτά τα δύο ξεχώρισα περισσότερο, αλλά όπως είπα και παραπάνω, είναι τέτοια η κληρονομία που μας άφησε που δεν μπορώ εγώ να την μεταφέρω και ειδικά από εδώ, καθότι είμαι αναρμόδιος για κάτι τέτοιο.

Επίσης δεν είναι θέμα πίστης, για να πιστέψει κάποιος αυτό ή εκείνο, εφόσον είναι καταγεγραμμένες οι μαρτυρίες των ίδιων των γιατρών στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν αλλά και  χιλιάδων επισκεπτών που επώνυμα μίλησαν για εκείνον.

Πιθανός αν μίλαγε ο ίδιος για τον εαυτό του, ίσως και να μην τον πίστευα, αλλά όταν άκουσα άλλους να μιλάνε για τον γέροντα Παϊσιο και να καταθέτουν τα προσωπικά τους βιώματα, εκεί κάθισα να ακούσω τι είχαν να μου πουν.

Δεν είναι θέμα λοιπόν πίστης μόνο...μάλλον είναι θέμα σεβασμού στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που ήταν στην υπηρεσία όχι μόνο του Θεού αλλά και του ανθρώπου.

Ειδικά του άγνωστου συνανθρώπου του..

Δεν θα πω τίποτα άλλο διότι δεν τον γνώρισα ποτέ προσωπικά για να μπορώ να μιλήσω άνετα, παρά μόνο μέσα από τις μαρτυρίες ανθρώπων που τον έζησαν από κοντά και μέσα από αυτές τις μαρτυρίες  πήρα μια ιδέα για το έργο του και την προσωπικότητα του.

Μακάρι το όνειρο που είχε για την Ελλάδα και τους κατοίκους της να πραγματοποιηθεί και να δει από εκεί ψηλά μια άλλη Ελλάδα, την απελευθερωμένη και μεγάλη Ελλάδα που συχνά ανέφερε.

Για όσους διάβασαν αυτές τις γραμμές, ακολουθεί ένα βίντεο που κατά την γνώμη μου θα πρέπει κάποιος να δει και να ακούσει με προσοχή.
Η κυπριακή αυτή εκπομπή καταγράφει γεγονότα, πραγματικά θαυμαστά αλλά και παράξενα, που κανένα μεγάλο κανάλι και καμία δημοφιλής εκπομπή δεν πρόκειται να προβάλει εδώ στην Ελλάδα.

Το παρακάτω βίντεο είναι ένα βίντεο-μαρτυρία ενός ανθρώπου που βίωσε μια πολύ σπάνια και δύσκολη κατάσταση σε ένα μέρος του εξωτερικού και περιγράφει ο ίδιος, δημόσια και επώνυμα, πώς ο Άγιος ήταν δίπλα του όλο αυτό το διάστημα της σκληρής δοκιμασίας που πέρασε, μέχρι και την απελευθέρωση του και την επιστροφή του στην Κύπρο και στην ελευθερία.

Αν βρεις τον χρόνο, μείνε μόνος σου και βάλε να το δεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα χάσεις.



Athan
Υ.Γ Όταν πρώτο έπιασα ένα βίβλο του Γέροντα θυμάμαι ότι έμεινα κατάπληκτος..

Και για τις συμβουλές που έδινε αλλά και για το χιούμορ που χρησιμοποιούσε και τις εύστροφες «ατάκες» που έλεγε πάνω στην συζήτηση που πολλές φορές πραγματικά σε έκανε να γελάς.
Όπως ακριβώς συνέβη και με τον κύριο στο παρακάτω βίντεο, που όταν διάβασε ένα βιβλίο του γέροντα για πρώτη φόρα αν και βρισκόταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση, τον έκανε να κλάψει αλλά και να γελάσει. Δηλαδή με λιγα λόγια μίλησε στην ψυχή του.











Share on Google Plus

call me Rick

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.
    Blogger Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου