Textual description of firstImageUrl

ΟΙ "ΑΓΙΟΙ" ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ




Θυμάσαι αυτά τα δύο πρόσωπα;

Ήταν οι άνθρωποι που μετα το χτύπημα έτρεξαν κατευθείαν να βοηθήσουν τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης που άφησε πίσω του ο Λίβυος τρομοκράτης.

Λίγο όμως πριν το χτύπημα, ποια είναι η κατάσταση στο Μάντσεστερ Αρένα κατά την είσοδο των θεατών στον συναυλιακό χώρο;

Περνάνε αμέριμνοι και ενώ έχουν πληρώσει αρκετές λίρες για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους τραγουδίστρια,δίπλα από δύο άστεγους, που κάθονται με το χέρι παρατεταμένο ή ένα πλαστικό ποτήρι δίπλα τους με μια ταμπέλα απο πάνω που λέει «Πεινάω..»

Μόνο εκείνοι ξέρουν από πρώτο χέρι  το σκληρό πρόσωπο των συνανθρώπων τους. Το σκληρό τους πρόσωπο,  που είναι και δικό  μας πρόσωπο και ενώ όλοι ζούμε σε μια κατά βάση εποχή αφθονίας, σε μια συνεχή και ογκώδη προσφορά αγαθών αρνούμαστε να τα  μοιραστούμε και ζητάμε όλο και περισσότερα.

Έτσι οι περισσότεροι, έξω από αυτόν τον συναυλιακό χώρο, προφανώς στο πέρασμα τους και αγνόησαν του δυο αυτούς άστεγους.

Δυο άτομα ζήταγαν, όχι πολλά, μια λίρα ίσως και δύο, που αν έδιναν όλοι αυτοί που ήταν συγκεντρωμένοι έξω από το χώρο, περίπου 20.000 άτομα ίσως και παραπάνω,  θα είχαν φαγητό και κατάλυμα για ένα πολύ μεγάλο διάστημα και όχι μόνο αυτό, αλλά το κυριότερο θα έβλεπαν ότι είχαν αξία, θα ένιωθαν την αγάπη και τη ζεστάσια του κόσμου, το ενδιαφέρον των συνανθρώπων τους στο πρόσωπο τους.

Κάτι που θα ήταν ακόμα πιο σημαντικό από το φαγητό ή από τη στέγη, ένα σινιάλο κατανόησης και συμπόνοιας ζητιάνευαν έστω και με ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο να έδειχναν σε αυτούς τους δύο ανθρώπους ότι ναι σε βλέπω, σε καταλαβαίνω νιώθω τον πόνο σου, προσπαθώ να καταλάβω το χάος σου, έχεις αξία, είσαι άνθρωπος και έχεις δικαίωμα στη ζωή και στα όνειρα.

Αν όλοι έδιναν από κάτι είτε ένα βλέμμα είτε ένα χαμόγελο, είτε μια λίρα, κάτι οτιδήποτε αυτό  θα τους έδινε κουράγιο, ελπίδα για να βγουν πάλι στην πραγματική Αρένα, αυτή της ζωής και να ξαναπαλέψουν, πιθανώς  την πρώτη φορά που βγήκαν να παλέψουν ίσως στάθηκαν άτυχοι, ίσως δεν τα περιμέναν έτσι, ίσως έπαιξαν άνισα με αντιπάλους ανώτερους από αυτούς, όπως μια κατεστραμμένη οικογένεια, κατεστραμμένες παρέες, όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, ίσως έκαναν λάθη,  ίσως ήταν πολύ υγιείς για να παλέψουν με την αρρώστια και την κακία αυτού του κόσμου.

Αυτοί λοιπόν οι δύο  εισπράττουν εκείνο το βράδυ, ότι εισπράττει ένας φτωχός και άστεγος άνθρωπος καθημερίνα.

Ενώ έχουν απλωμένο το χέρι τους, τους προσπερνάνε αδιάφορα βλέμματα, παγωμένες ψυχές ανυπόμονες για το show, που κινούνται βιαστικά για να προλάβουν να μπουν μέσα στην Αρένα της ψυχαγωγίας και να ακούσουν την αγαπημένη τους Αριάνα.

Μόνο που τελικά΄ η Αρένα ψυχαγωγίας δεν είναι αυτό που δείχνει και δε συμμερίζεται τα γέλια, τα τραγούδια και τον χορό των επισκεπτών της, αλλά σύντομα μετατρέπεται σε ρωμαϊκή Αρένα.
Μέσα σε αυτή σφαγιάζονται 22 άτομα, 59 τραυματίζονται σωματικά και οι ψυχικα τραυματισμένοι είναι ανυπολόγιστοι.

Μέσα στην ζάλη του χτυπήματος, μέσα στις  φωνές και τα ουρλιαχτά  των ανθρώπων που χτυπήθηκαν ή τρέχουν πανικόβλητοι να σωθούν, σπεύδουν δύο παράξενοι ζητιάνοι που μόλις πριν λίγο είχαν αντιμετωπίσει την σκληροκαρδία, την αδιαφορία και την ασπλαχνία όλων αυτών, που μετα το χτύπημα πήγαν εκεί για να τους βοηθήσουν. Δεν έφυγαν, ενώ μπορούσαν , δεν ένιωσαν μίσος για όλου αυτούς που λίγο πριν δεν τους βοηθούσαν και δεν τους έδιναν καμία σημασία, που ενώ αυτοί τη στιγμή που πεινούσαν, οι άλλοι πλήρωναν ενα σεβαστό για να διασκεδάσουν.

Δεν σκέφτηκαν έτσι, όχι.

Ο 35 χρόνος Στίβεν Τζόουνς όπως διαβάζουμε στις ειδήσεις:

 «Με το που άκουσε την έκρηξη και κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, κινήθηκε ενστικτωδώς προς το σημείο του συμβάντος. Τα ρεπορτάζ των μέσων ενημέρωσης τον κατέγραψαν να παλεύει να βοηθήσει αθώα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης. «Βγάζαμε καρφιά από το σώμα και το πρόσωπο μικρών παιδιών», δήλωσε λίγο αργότερα.

Η ανθρωπιά που επέδειξε παρότι είχε ο ίδιος σοβαρότατα προβλήματα να αντιμετωπίσει, συγκίνησε τη Βρετανία ολόκληρη. Ξεκίνησαν προσπάθειες συλλογής χρημάτων για να τον βοηθήσουν με τη μέθοδο «crowdfunding», όταν το «πλήθος» (crowd) αποφασίζει που θα δώσει χρήματα που μαζεύει.

Ο Γκρέιμι Σέντον, ένας από τους πολίτες που πήρε την πρωτοβουλία, κατάφερε να μαζέψει πάνω από 31.000 λίρες, περίπου 40.000 δολάρια. Η Ντάιαν Μουρ πρόσθεσε άλλα 23.000 δολάρια. Ο Τζόουνς είχε πει πως βοήθησε, διότι θα ήθελε να σκέπτεται ότι αν χρειαζόταν – άρα δεν χρειάζεται, μόνο αν τύγχανε σε παρόμοια με την τρομοκρατική ενέργεια περίπτωση! – θα υπήρχαν κάποιοι να βοηθήσουν κι αυτόν!

Η δήλωση αυτή συγκίνησε όμως τους συνανθρώπους του που εκτίμησαν την κοινωνική προσφορά του και αποφάσισαν απλά ότι χρειαζόταν βοήθεια και τη χρειαζόταν άμεσα. Αξίζει να αλλάξει η ζωή του… Ο συνιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας Γουέστ Χαμ, Ντέιβιντ Σάλιβαν, τον αναζήτησε για να του προσφέρει στέγη…

Και ο Κρις Πάρκερ όμως, επίσης άστεγος, που βρισκόταν στο φουαγιέ την ώρα της έκρηξης, καταγράφηκε να κρατά στα χέρια του ετοιμοθάνατη γυναίκα, ενώ βοήθησε και ένα παιδί που έχασε τα πόδια του από την έκρηξη, έτυχε βοήθειας, καθώς άλλη καμπάνια μάζεψε μερικές χιλιάδες λίρες γι’ αυτόν..»



Αυτοί οι δύο, που εκείνο το βράδυ έδειξαν ανθρωπιά, η ζωή τους άλλαξε έφτιαξε, όσοι απέξω έδειχναν αδιαφορία για την κατάσταση του συνανθρώπου τους, η ζωή τους χάλασε ή πήγε να χαλάσει.

Αυτή είναι η αιτία της «οικονομικής» κρίσης και κατρακύλας του πολιτισμού μας, αλλά ταυτόχρονα είναι και ένα μήνυμα προς όλους μας για τις δύσκολες μέρες που έρχονται και τον τρόπο με τον οποίο θα φερθούμε στο συνάνθρωπο μας.

Αυτό είναι το ένα τεστ που κληθούμε να εξεταστούμε.

Θα φερθούμε όπως αυτοί οι ζητιάνοι στα θύματα της επίθεσης ή όπως η αδιάφορη μάζα στους ζητιάνους; 

Τελικά αναμεσά στους ζητιάνους υπάρχουν «Άγιοι» και είναι οι «Άγιοι» της σύγχρονης εποχής μας, που είναι αφανείς ήρωες και κανείς δεν πληρώνει για να τους ακούσει, ούτε γεμίζουν στάδια, δεν  γράφουν για αυτούς οι εφημερίδες, δε θα τους ακούσεις στις ειδήσεις, δεν τους σταματάνε για αυτόγραφα στο δρόμο και η μάζα δεν τους δίνει καμία σημασία όταν απο δίπλα τους περνάει.

Εκεί έξω στην Αρένα της ζωής, κυκλοφορούν και Άγιοι..

Και εδώ στην Ελλάδα, στο κέντρο της Αθήνας κυκλοφορούν "Αγιοι" ζητιάνοι , όπως η συμπαθητική και αδύνατη γριούλα η  κ. Μαρία της Πλάκας, που πούλαγε στα στενά της Ακρόπολης και της Πλάκας βραχιολάκια για να ζήσει.

 Δυο φορές είχα την τύχη να την δω, μετά την έχασα, εξαφανίστηκε.. 
Μακάρι τότε να την είχα ακούσει σε αυτά που μου είχε πει και μακάρι τώρα να την ξανάβλεπα, έστω και για πέντε λεπτά, για να της πω ενα ευχαριστω, γιατι πήρα πολλά περισσότερα και σπουδαιότερα απο τα ψίχουλα που της εδωσα.






Athan

Share on Google Plus

call me Rick

This is a short description in the author block about the author. You edit it by entering text in the "Biographical Info" field in the user admin panel.
    Blogger Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου